რეჟისორ რეიჩელ როუზის ახალი ფილმი „უკანასკნელი დღე“ (The Last Day) კინოკრიტიკოსების ყურადღების ცენტრში მოექცა. ნამუშევარი, რომელშიც მთავარ როლს ალისია ვიკანდერი ასრულებს, მაყურებელს 4 ივლისის ატმოსფეროში ამოგზაურებს. ზაფხულის ცხელი დღე და მწვანე ბაღში გამართული წვეულება ფილმის დასაწყისში სიმშვიდეს ჰპირდება მაყურებელს, თუმცა რეალობა გაცილებით კომპლექსური აღმოჩნდება.

დახვეწილი ფსიქოლოგიური პორტრეტი

ფილმი გამოირჩევა თავშეკავებული სტილითა და პერსონაჟების შინაგანი სამყაროს ღრმა ანალიზით. რეიჩელ როუზი იყენებს ვიზუალურ ენას, სადაც ყოველი კადრი ზედმიწევნით ზუსტად არის განათებული. ეს ესთეტიკა ქმნის კონტრასტს იმ ფსიქოლოგიურ დაძაბულობასთან, რომელიც ფილმის მიმდინარეობისას იზრდება.

ალიშერ ვიკანდერის პერსონაჟს კრიტიკოსები უკვე ადარებენ ვირჯინია ვულფის ცნობილ გმირს, მისის დელოვეის. მსახიობი ახერხებს გადმოსცეს თანამედროვე ადამიანის ყოფიერება, რომელიც გარედან მშვიდად გამოიყურება, თუმცა შინაგანად ემოციურ ქარიშხალს განიცდის.

ვიზუალური და სცენარისტური მხარე

ფილმის რეჟისურა ხაზს უსვამს დეტალებს. მზე, სითბო და ზაფხულის დღის სიმსუბუქე მხოლოდ ფონია იმ შინაგანი დრამისთვის, რომელიც პერსონაჟებს შორის იშლება. როუზის სტილი არ არის ხმაურიანი; ის მოითხოვს მაყურებლის სრულ ჩართულობას და დაკვირვებას.

რეიჩელ როუზის ეს ნამუშევარი არის „მუდ პისი“, რომელიც მაყურებელს თავისებურ, ოდნავ გაციებულ ემოციურ გარემოში ტოვებს.

ფილმი არ ცდილობს მაყურებლის შოკირებას. ნაცვლად ამისა, ის გვთავაზობს დაკვირვებას პერსონაჟთა ქცევაზე, მათ ჟესტებსა და იმ უხილავ კედლებზე, რომლებსაც ისინი ერთმანეთის მიმართ აგებენ.