ინტერნეტ-სივრცის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი საშინელებათა ფენომენი, Backrooms, ოფიციალურად გადავიდა დიდ ეკრანზე. კეინ პარსონსის სარეჟისორო დებიუტმა, რომელიც Variety-ს შეფასებით უკვე იქცა კინემატოგრაფიულ მოვლენად, დაამტკიცა, რომ YouTube-ის ვირუსული კონტენტი შესაძლოა მაღალი დონის კინოპროდუქტად გარდაიქმნას.

რეჟისორული დებიუტი და ატმოსფერო

კეინ პარსონსი, რომელიც პროექტის სცენარზე უილ სუდიკთან ერთად მუშაობდა, ფილმში ოსტატურად იყენებს დაძაბულობის შექმნის ტექნიკას. კრიტიკოსების შეფასებით, ის ავლენს განსაკუთრებულ ნიჭს განწყობის მართვაში. ფილმში მკაფიოდ იკვეთება პარალელები დევიდ ლინჩის ადრეულ შემოქმედებასთან.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია ინდუსტრიული, კოსმიური ხმოვანი დიზაინი, რომელიც მაყურებელს მუდმივ შფოთვაში ამყოფებს. პარსონსი ამ პროექტში იმეორებს ლინჩისეულ მიჯაჭვულობას ელექტროენერგიის საიდუმლოებებისადმი, რაც ფილმს მისტიკურ ელფერს სძენს.

შიში ჩაკეტილ სივრცეში

ფილმის მთავარი საყრდენი ჩაკეტილობის განცდაა. რეჟისორი მაყურებელს ათავსებს უსასრულო, ლაბირინთულ სივრცეში, რომელიც ხშირად სერიული მკვლელის ბუნაგს მოგვაგონებს. ეს ტექნიკა ქმნის ნამდვილ, ხელშესახებ შიშს, რომელიც არ არის დაფუძნებული მხოლოდ იაფფასიან ეფექტებზე.

  • სცენარის ავტორი: უილ სუდიკი.
  • რეჟისორი: კეინ პარსონსი.
  • სტილისტიკა: ინდუსტრიული საშინელება და ფსიქოლოგიური თრილერი.

პარსონსმა შეძლო YouTube-ის მცირე ფორმატის ვიდეოებიდან მიღებული გამოცდილება სრულფასოვან კინოენად გარდაექმნა. ფილმი „Backrooms“ არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეუძლია თანამედროვე ტექნოლოგიებსა და ინტერნეტ-კულტურას ტრადიციული კინოინდუსტრიის სტანდარტების შეცვლა.