დონალდ ტრამპისა და ბენიამინ ნეთანიაჰუს გათვლა მარტივი იყო: ირანის რეჟიმის დამარცხება რეგიონს ფუნდამენტურად შეცვლიდა. თუმცა, დღეს მოვლენები სულ სხვა სცენარით ვითარდება. ირანის ისლამური რესპუბლიკა არათუ დამარცხდა, არამედ აშშ-სა და ისრაელს ხანგრძლივ, დამქანცველ და არაპროგნოზირებად კრიზისში ითრევს.

ირანის რეჟიმმა დაამტკიცა, რომ მისი „გატეხვა“ ბევრად უფრო რთულია, ვიდრე ეს ტრამპმა და ნეთანიაჰუმ ივარაუდეს. ბოლო ინციდენტი, როდესაც ირანმა ამერიკული Apache-ს ტიპის ვერტმფრენი ჩამოაგდო, იმის მკაფიო სიგნალია, რომ თეირანი მზად არის, სამხედრო ძალა გამოიყენოს საკუთარი გავლენის შესანარჩუნებლად.

თებერვლის ბოლოს, როდესაც საომარი მოქმედებები დაიწყო, ორივე ლიდერი დარწმუნებული იყო, რომ ისტორიული ცვლილებების დრო დადგა. ტრამპი ირანელებს „თავისუფლების საათს“ ჰპირდებოდა, ხოლო ნეთანიაჰუ წლებია ამტკიცებს, რომ ისრაელის მთავარი მტერი ირანია და არა პალესტინელები. თუმცა, რეალობამ ორივე პოლიტიკოსის გეგმები შეცვალა.

რატომ ვერ მიაღწიეს მიზანს?

  • ზედმეტი თავდაჯერებულობა: ლიდერებს სჯეროდათ, რომ რეჟიმი შიგნიდან ჩამოიშლებოდა, თუ მათ ლიდერებს გაანადგურებდნენ.
  • რეჟიმის გამძლეობა: ირანმა, რომელიც ათწლეულებია სანქციების პირობებში ცხოვრობს, შეძლო საკუთარი თავდაცვითი კონცეფციის ადაპტირება.
  • სტრატეგიული შეცდომა: სამხედრო ძალის ეფექტურობის გადაფასებამ დიპლომატიური არხების ჩაკეტვა გამოიწვია.

ამჟამად ტრამპი ცდილობს, შეინარჩუნოს დიპლომატიური პროცესის იმიტაცია, რათა ომს „გამარჯვების“ სახელი დაარქვას და ამერიკელი ამომრჩევლის უკმაყოფილება ჩააცხროს. თუმცა, ჰორმუზის სრუტის ჩაკეტვა გლობალურ ეკონომიკას სერიოზულ დარტყმას აყენებს.

ირანის ახალი სამხედრო და პოლიტიკური ხელმძღვანელობა წინამორბედებზე გაცილებით რადიკალურია და მზადაა, არსებობისთვის ბრძოლაში რისკებზე წავიდეს. მათთვის ომი ლიბანში და ომი სპარსეთის ყურეში ერთიან სტრატეგიულ ჯაჭვად იქცა. ნეთანიაჰუს მცდელობა, ეს პროცესები ერთმანეთისგან გამიჯნოს, ჯერჯერობით წარუმატებელია.