ფრანგი რეჟისორი ბრუნო დიუმონი, რომელიც კარიერას ფილოსოფიის ლექციების კითხვით შეუდგა, კინოსამყაროში კანის კინოფესტივალზე საკუთარი განსხვავებული ხედვით შემოიჭრა. მისი უახლესი ნამუშევარი, „წითელი კლდეები“ (Red Rocks), კვლავ ადასტურებს რეჟისორის სწრაფვას ექსპერიმენტებისკენ.

კინოს ისტორიაში ბავშვები ყოველთვის იყვნენ გამორჩეული პერსონაჟები. ფრანსუა ტრიუფოს „400 დარტყმიდან“ დაწყებული, შონ ბეიკერის „ფლორიდის პროექტით“ დამთავრებული, რეჟისორები ხშირად ცდილობენ მათში დაინახონ არა მხოლოდ მსახიობები, არამედ საკუთარი თავის ავთენტური გამომხატველები.

დიუმონი ამ ტრადიციას საკუთარი სტილით აგრძელებს. მისი ახალი ფილმის ცენტრში „უცნაური“, კლდეებიდან მხტომი ბავშვები არიან. რეჟისორი ოსტატურად იყენებს მათ ბუნებრიობას, რაც მაყურებელს უტოვებს განცდას, რომ ეკრანზე მყოფნი არ თამაშობენ, არამედ უბრალოდ ცხოვრობენ.

რეჟისორის ექსპერიმენტული მიდგომა

დიუმონის კინემატოგრაფიული ენა ხშირად იწვევს კამათს. ის არ ერიდება სცენარის მკაცრი ჩარჩოების დარღვევას, რათა მიაღწიოს მაქსიმალურ გულწრფელობას. „წითელ კლდეებში“ ეს მიდგომა უფრო მეტად გამოიკვეთა, სადაც ბავშვების ქცევა მოულოდნელი და ზოგჯერ რისკიანია.

კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ რეჟისორის ყოფილი პროფესია — ფილოსოფია — მის ფილმებში მუდმივად იგრძნობა. თითოეული კადრი, სადაც ბავშვები თავდავიწყებით ერთობიან თუ საფრთხის წინაშე დგანან, გარკვეულ მეტაფიზიკურ დატვირთვას იძენს.

რატომ არის ეს ფილმი მნიშვნელოვანი?

„წითელი კლდეები“ არ არის ტიპური საოჯახო ფილმი. ეს არის დაკვირვება ბავშვურ ბუნებაზე, რომელიც ხშირად ჩვენთვის დაფარულია. დიუმონი გვთავაზობს დავფიქრდეთ იმაზე, თუ სად გადის ზღვარი მოქმედებასა და ყოფიერებას შორის.

ფილმის ვიზუალური მხარე და დინამიკა, რომელიც კლდეებზე ხტომის სცენებშია გადმოცემული, მაყურებელს მუდმივ დაძაბულობაში ამყოფებს. ეს არის გამოწვევა არა მხოლოდ პერსონაჟებისთვის, არამედ თავად კინოს ენისთვისაც.