რობინ ჰუდი, ფოლკლორული გმირი, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში მდიდარი და ღარიბი ფენების დაპირისპირების სიმბოლოდ იქცა, ახალ ფილმში სრულიად განსხვავებულ სახეს იღებს. მაიკლ სარნოსკის ნამუშევარი „რობინ ჰუდის სიკვდილი“ ტრადიციულ მითოლოგიას გვერდს უვლის და მაყურებელს ბევრად უფრო პირქუშ რეალობას სთავაზობს.

მითების მსხვრევა ეკრანზე

ფილმში არ შეხვდებით „მხიარულ მეგობრებს“, რომლებიც შერვუდის ტყეში თავგადასავლებს ეძებენ. რეჟისორმა მაიკლ სარნოსკიმ, რომელმაც მაყურებელს თავი „A Quiet Place: Day One“-ით დაამახსოვრა, ამჯერად დრამატულ და ელეგიურ ტონალობაზე გააკეთა აქცენტი. აქ რობინ ჰუდი აღარ არის ის ცოცხალი და ენერგიული კანონგარეშე პირი, რომელსაც ჩვენ მიჩვეული ვართ.

ჰიუ ჯეკმანის ტრანსფორმაცია

ჰიუ ჯეკმანი რობინ ჰუდის როლში სრულიად ახალ სიღრმეებს იკვლევს. მისი პერსონაჟი არის დაღლილი, მორალურად განადგურებული ადამიანი, რომელიც საკუთარი წარსულის ტვირთს ეჭიდება. ჯეკმანის შესრულება ფილმს სიმძიმესა და ავთენტურობას სძენს, რაც ნაწარმოებს ჩვეულებრივი სათავგადასავლო ჟანრიდან ფსიქოლოგიურ დრამად აქცევს.

ფილმის სათაური პირდაპირ მიგვანიშნებს ფინალზე, თუმცა გზა ამ დასასრულამდე სავსეა მორალური კითხვებით. სარნოსკი გვიჩვენებს ადამიანს, რომელიც მითის ჩრდილში იმალება და ცდილობს, გაუმკლავდეს საკუთარ შეცდომებს. ეს არ არის გმირული საგა, ეს არის აღსარება.

რატომ არის ეს ფილმი გამორჩეული?

Variety-ის კრიტიკოსების შეფასებით, ფილმის მთავარი ღირსება მისი უარია კლიშეებზე. ნაცვლად იმისა, რომ მაყურებელს კიდევ ერთხელ მოუყვეს ცნობილი ლეგენდა, რეჟისორი გვთავაზობს „მორალური ანგარიშსწორების“ ისტორიას. აქ აქცენტი გაკეთებულია პერსონაჟის შინაგან ბრძოლაზე და იმ მძიმე რეალობაზე, რომელიც მითის მიღმა იმალება.

ფილმი „რობინ ჰუდის სიკვდილი“ არის ექსპერიმენტი, რომელიც კინომოყვარულებს საშუალებას აძლევს, სრულიად ახალი კუთხით შეხედონ ისტორიულ ფიგურას. ეს არის კინო მათთვის, ვინც აფასებს ხასიათზე ორიენტირებულ დრამებს და არა მხოლოდ ეფექტურ სცენებს.