ბუენოს-აირესში, ანიმეების მოყვარულთა ყოველწლიურ ფესტივალზე, 2019 წელს უჩვეულო პერსონაჟი გამოჩნდა. შავ-ყვითელ სუპერგმირის კოსტიუმში გამოწყობილი მამაკაცი, რომელსაც „გენერალი ანკაპი“ ერქვა, დამსწრეებს საზეპიროთი ემუქრებოდა. მის უკან რეალური პიროვნება — რადიკალი ეკონომისტი ხავიერ მილეი იდგა, რომელიც სახელმწიფოს კრიმინალურ საწარმოდ მიიჩნევდა.

ოთხი წლის შემდეგ ეს „სუპერგმირი“ არგენტინის პრეზიდენტი გახდა. მისი მმართველობა ისეთივე თეატრალურია, როგორც მისი წარსული — ჯაჭვის ხერხით ხელში გამოსვლები და გარდაცვლილ ძაღლებთან „ტელეპათიური“ კავშირი მისი იმიჯის განუყოფელი ნაწილია.

მილეის კოლეგები და აკადემიური წრეების წარმომადგენლები მის ფსიქიკურ მდგომარეობას ხშირად აკრიტიკებენ. ეკონომისტი მარიანო ფერნანდესი, რომელიც მილეის 2005 წლიდან იცნობს, მის მმართველობას „ავტოკრატიულ, ანარქიულ და პარანოიდულს“ უწოდებს.

ბავშვობის ტრავმა და ეკონომიკური იდეოლოგია

ხავიერ მილეის ბავშვობა მძიმე იყო. მამამისი, ნორბერტო, მას ფიზიკურად და სიტყვიერად უსწორდებოდა. მწერალი ხუან ლუის გონსალესი, მილეის ბიოგრაფი, მიიჩნევს, რომ დღევანდელი პრეზიდენტის ხასიათი სწორედ ამ მძიმე წარსულის შედეგია.

ახალგაზრდობაში მილეი „ჩაკარიტა ხუნიორსის“ მეკარე იყო და მისი აგრესიული ტემპერამენტის გამო მეტსახელად „შეშლილი“ (El Loco) შეარქვეს. თუმცა, მოგვიანებით მისი ინტერესები ეკონომიკისკენ გადაიხარა. იგი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა კეინსიანურ ეკონომიკას და მხარს უჭერდა ფრიდრიხ ჰაიეკისა და მილტონ ფრიდმანის იდეებს.

მილეის მსოფლმხედველობა ანარქო-კაპიტალიზმზეა დაფუძნებული. მისი მიზანი სახელმწიფოს როლის მინიმუმამდე დაყვანა და საზოგადოების მხოლოდ კერძო კონტრაქტებზე აგებაა. როგორც თავად აცხადებს, იგი მინარქისტია, რომლისთვისაც სახელმწიფოს ერთადერთი ფუნქცია უსაფრთხოების უზრუნველყოფაა.

პრეზიდენტობის პერიოდში მილეი არგენტინის ეკონომიკის „შოკური თერაპიით“ გაჯანსაღებას ცდილობს. ეს გულისხმობს ბიზნესის დერეგულირებას და სახელმწიფო დაფინანსების მკვეთრ შემცირებას. თუმცა, მისი მმართველობა კორუფციულ სკანდალებსაც თან ახლავს. გასულ წელს მისი უახლოესი თანამოაზრე და და, კარინა მილეი, ფარმაცევტულ კომპანიებთან დაკავშირებულ კორუფციულ სქემაში ფიგურირებდა.

მიუხედავად ყველაფრისა, მილეი რჩება პოლიტიკოსად, რომელიც არ თამაშობს — მისი რისხვა და დაპირისპირება „პოლიტიკურ კასტასთან“ ბევრი იმედგაცრუებული არგენტინელისთვის გამოსავლის იმედს წარმოადგენს.