ბანიასის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა, რომელიც ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე მდებარეობს, დღეს სირიის ენერგეტიკული ქსელის ერთ-ერთი ბოლო ფუნქციური წერტილია. აქ, თითქმის ყოველდღიურად, 170-მეტრიანი შემადგენლობა 5 000 ტონა საწვავით იტვირთება, რათა ალეპოს თერმული ელექტროსადგური უზრუნველყოს.

ომის კვალი რკინიგზაზე

ბაშარ ალ-ასადის რეჟიმის დამხობის შემდეგ, რკინიგზის მუშაობა გააქტიურდა, თუმცა სისტემა მძიმე მდგომარეობაშია. რკინიგზის დირექტორის, ნიდალ აბდულქადერის თქმით, ომმა ინფრასტრუქტურა სრულად დააზიანა. ზოგიერთი მონაკვეთი პირდაპირ დაიტაცეს და შავ ბაზარზე ლითონის სახით გაყიდეს.

ოდესღაც მრავალფეროვანი სამგზავრო მიმოსვლა დღეს ისტორიას ჩაბარდა. ახლა რკინიგზა მხოლოდ სატვირთო გადაზიდვებს ემსახურება, რადგან დროის დაცვა და გრაფიკის დაგეგმვა პრაქტიკულად შეუძლებელია. ლოკომოტივები, რომლებიც 70-იანი წლების საბჭოთა წარმოებისაა, მუდმივ შეკეთებას საჭიროებენ.

ხელით მართული სისტემა

ელექტრონული სიგნალიზაციის არარსებობის გამო, მემანქანეები ძველებურ, „ხელით“ მეთოდებს იყენებენ. სადგურებში მატარებლის გავლისას, თანამშრომლები ხელით გადასცემენ წერილობით ინსტრუქციებს მემანქანეს, სადაც მითითებულია, თუ სად უნდა შეანელოს მატარებელმა სვლა ან სად არის დაზიანებული ლიანდაგი.

სამუშაო პროცესი მძიმეა და ხშირად სახიფათო. ცოტა ხნის წინ, ერთ-ერთი რეისის დროს, მატარებელი ლიანდაგზე გაჩერებულ ავტომობილს შეეჯახა, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს სირიის სატრანსპორტო ქსელის მოუწესრიგებლობას.

„ხალხმა უნდა შეეგუოს ცვლილებებს; პოლიტიკოსების მიმართ ნდობის დაბრუნებას დრო დასჭირდება,“ — ამბობს მემანქანის თანაშემწე მოჰამედი, რომელიც სამხედრო სამსახურის შემდეგ რკინიგზაზე დასაქმდა.

მიუხედავად სოციალური დაძაბულობისა და ყოფილი რეჟიმის მემკვიდრეობისა, რკინიგზის მუშაკები თავიანთ საქმიანობას ქვეყნის გაერთიანების გზად მიიჩნევენ. მათთვის მატარებლის მართვა არა მხოლოდ სამსახური, არამედ სოციალური დაპირისპირების გადალახვის მცდელობაცაა.