იტალიური მოდის სახლი Brunello Cucinelli, რომელიც ინდუსტრიაში „ქაშმირის მეფის“ სახელითაა ცნობილი, ლუქს-სეგმენტის კრიზისის ფონზე გამონაკლისს წარმოადგენს. მაშინ, როცა Gucci-სა და Louis Vuitton-ის მფლობელი კომპანიები გაყიდვების სტაგნაციას ებრძვიან, იტალიურმა ბრენდმა წლის პირველ სამ თვეში შემოსავლების 14%-იანი ზრდა დააფიქსირა.

სიხარბე, როგორც ბიზნესის მტერი

კომპანიის თანა-აღმასრულებელი დირექტორის, რიკარდო სტეფანელის განცხადებით, ბრენდის წარმატება მოკლევადიანი მოგების დევნაზე უარის თქმით აიხსნება. კოპენჰაგენში გამართულ Global Fashion Summit-ზე სტეფანელიმ აღნიშნა, რომ ბიზნესში „სიხარბე“ მიუღებელია, რადგან ის მიწოდების ჯაჭვის დაზიანებასა და ადამიანური რესურსის ამოწურვას იწვევს.

„თუ გსურთ, რომ კომპანია მომდევნო 50 წელი არსებობდეს, თქვენ გრძელვადიანი გეგმები უნდა შეიმუშაოთ“, — აცხადებს სტეფანელი. მისივე თქმით, ბრენდი შეგნებულად ინარჩუნებს დაბალ მარჟას, რათა შეინარჩუნოს ჯანსაღი მიწოდების ჯაჭვი და უზრუნველყოს ე.წ. „გრაციოზული ზრდა“.

ჰუმანისტური კაპიტალიზმი

Brunello Cucinelli-ს ფილოსოფია ეფუძნება დამფუძნებლის, ბრუნელო კუჩინელის ხედვას, რასაც კომპანია „ჰუმანისტურ კაპიტალიზმს“ უწოდებს. ეს მიდგომა გულისხმობს პასუხისმგებლობას იმაზე, თუ როგორ მიიღწევა მიზნები და რამდენად პატივისცემით ეპყრობიან ღირებულებათა ჯაჭვს.

  • ოჯახური კონტროლი: Cucinelli-ს ოჯახი ბიზნესის 51%-ს ფლობს, რაც მათ საშუალებას აძლევს, თავი აარიდონ საფონდო ბირჟის მიერ ნაკარნახევ მოკლევადიან ზეწოლას.
  • ფასწარმოქმნის პოლიტიკა: ბრენდი მკაცრად იცავს პრინციპს, რომ საცალო ფასი წარმოების დანახარჯს მხოლოდ 7-8-ჯერ აღემატებოდეს.
  • ხარისხის პრიორიტეტი: მასობრივი გაფართოების ნაცვლად, ბრენდი ორიენტირებულია „აბსოლუტურ ლუქსზე“.

გამოწვევები და რეპუტაცია

მიუხედავად ფინანსური წარმატებისა, კომპანია კრიტიკისგან დაზღვეული არ არის. გასულ წელს, მოკლე პოზიციებზე მოთამაშე Morpheus Research-მა ბრენდი რუსეთში ოპერირებისას საერთაშორისო სანქციების გვერდის ავლის მცდელობაში დაადანაშაულა, რამაც კომპანიის აქციების 17%-იანი ვარდნა გამოიწვია. Brunello Cucinelli-მ ბრალდებები კატეგორიულად უარყო.

სტეფანელი ასევე გამოეხმაურა იტალიური მოდის ინდუსტრიის წინაშე მდგარ გამოწვევას — მუშახელის დეფიციტს. მისი აზრით, გამოსავალი მარტივია: ხელოსნებსა და მეწარმეებს ღირსეული ანაზღაურება უნდა მიეცეთ, რათა შემდეგმა თაობამ პროფესიის მიმართ ინტერესი არ დაკარგოს.