1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიური თამაშები სპორტის ისტორიაში არა მხოლოდ რეკორდებით, არამედ ადამიანური სულისკვეთების გამოვლინებებითაც შევიდა. ამ ამბის ცენტრში შრი-ლანკელი (მაშინდელი ცეილონი) მძლეოსანი, რანატუნგე კარუნანანდა აღმოჩნდა. სპორტსმენი, რომელმაც 10 000-მეტრიან გარბენში ბოლო ადგილი დაიკავა, თუმცა გულშემატკივრებისთვის ნამდვილ გმირად იქცა.

მძიმე სტარტი და ოლიმპიური მიზანი

კარუნანანდა ღარიბ ოჯახში გაიზარდა. მიუხედავად სიდუხჭირისა, მან განათლების მიღება და მძლეოსნობაში წარმატების მიღწევა შეძლო. სამხედრო სამსახურის პარალელურად, ის აქტიურად ვარჯიშობდა და 1964 წელს 5 000 და 10 000 მეტრ დისტანციებზე ეროვნული რეკორდების დამყარებით ოლიმპიადის საგზური მოიპოვა. ის შრი-ლანკის ერთადერთი წარმომადგენელი იყო ამ თამაშებზე.

სტარტის მომენტში კარუ მძიმე მდგომარეობაში იმყოფებოდა. აკლიმატიზაციამ და გაციებამ მისი ფიზიკური შესაძლებლობები საგრძნობლად შეზღუდა. მიუხედავად ამისა, მან იცოდა, რომ მის სამშობლოში ხალხი ტელევიზორებთან ელოდებოდა მის გამოსვლას. უკან დახევა მისთვის არ არსებობდა.

გარბენი, რომელმაც სტადიონი გააჩუმა

10 000-მეტრიან დისტანციაზე კარუ წამყვან ათლეტებს მალევე ჩამორჩა. როდესაც ამერიკელმა ბილი მილსმა ფინიშის ხაზი გადაკვეთა, შრი-ლანკელი მას ოთხი წრით ჩამორჩებოდა. სტადიონზე მყოფთა უმეტესობამ მას დასცინა, რადგან სხვა ათლეტებმა ასპარეზობა შეწყვიტეს, თუმცა კარუნანანდამ სირბილი განაგრძო.

მისი მონდომება იმდენად გულწრფელი იყო, რომ 23-ე წრეზე 60-ათასიანი სტადიონი დადუმდა, რასაც მალევე გამაყრუებელი ოვაციები მოჰყვა. ორგანიზატორებმა გამარჯვებულსაც კი შეაწყვეტინეს საპატიო წრე, რათა პატივი ეცათ მებრძოლი სპორტსმენისთვის. გარბენის შემდეგ კარუმ განაცხადა: „სპორტის არსი მხოლოდ გამარჯვება არ არის, მონაწილეობაც მნიშვნელოვანია“.

ტრაგიკული ფინალი

კარუნანანდას ისტორია 10 წლის შემდეგ ტრაგიკულად დასრულდა. 1974 წელს, იაპონიაში დაგეგმილი საიუბილეო ვიზიტის წინ, სპორტსმენი გაუჩინარდა. ოფიციალური ვერსიით, ის წყალსაცავში დაიხრჩო, თუმცა საქმე ბევრ კითხვის ნიშანს ტოვებდა. დაკრძალვა დახურული კუბოთი გაიმართა, რაც დღემდე იწვევს ეჭვებს მომხდარის რეალურ მიზეზებთან დაკავშირებით.

სპორტსმენის გარდაცვალების შემდეგ მისი ოჯახი უმძიმეს მდგომარეობაში აღმოჩნდა. მთავრობის მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილი მეუღლე და შვილები სოციალური პრობლემების წინაშე დადგნენ, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს იმას, თუ როგორ შეუძლია სისტემას დაივიწყოს საკუთარი გმირები.