წლების განმავლობაში Apple და Google მიიჩნეოდნენ მხოლოდ ტექნიკურ „მილსადენებად“, რომელთა მეშვეობითაც აპლიკაციები მომხმარებლებს შეტყობინებებს უგზავნიდნენ. თუმცა, ეს როლი რადიკალურად შეიცვალა. დღეს ეს ორი კომპანია აქტიური შუამავლები არიან, რომლებიც აფასებენ, რედაქტირებენ და ზოგჯერ ავტომატურად წყვეტენ, რომელი შეტყობინება მიაღწევს თქვენს ეკრანამდე.

ისტორიული კონტექსტი: ბატარეიდან ხელოვნურ ინტელექტამდე

2009 წელს, როდესაც Apple-მა თავისი Push-შეტყობინებების სერვისი (APNs) წარადგინა, მთავარი გამოწვევა ბატარეის ენერგიის დაზოგვა იყო. მიზანი მარტივი იყო: აპლიკაციებს არ უნდა ეწარმოებინათ მუდმივი ფონური გამოკითხვები. მოგვიანებით, Google-მაც ანალოგიური გზა გაიარა Firebase Cloud Messaging-ით.

დიდი ხნის განმავლობაში, პლატფორმები ამ შესაძლებლობას იშვიათად იყენებდნენ. თუმცა, ბოლო წლებში მდგომარეობა შეიცვალა. პლატფორმებმა დაიწყეს შეტყობინებების გაფილტვრა, პრიორიტეტების მინიჭება და მომხმარებლის ყურადღების „დაცვა“.

კონტროლის გადაცემა: ვინ მართავს თქვენს ეკრანს?

Android 8-ის გამოსვლით, Google-მა შემოიტანა შეტყობინებების არხები, რითაც მომხმარებელს მიანიჭა უფლება, დამოუკიდებლად დაერეგულირებინა აპლიკაციის კონკრეტული ტიპის შეტყობინებები. Apple-მა იგივე მიმართულებით იმოძრავა iOS 15-ით, სადაც შემოვიდა „Focus“ რეჟიმი და შეტყობინებების კლასიფიკაცია.

  • Android 13-მა შეტყობინებების მიღება ნებართვაზე დამოკიდებული გახადა.
  • შედეგად, აპლიკაციების ნაწილმა, განსაკუთრებით სათამაშო და საინფორმაციო სექტორში, აუდიტორიის დიდი ნაწილი დაკარგა.
  • პლატფორმები ამტკიცებენ, რომ ეს მომხმარებლის ინტერესებს ემსახურება, თუმცა რეალურად, ისინი იცავენ საკუთარ ეკოსისტემას მომხმარებლის გაღიზიანებისგან.

რატომ არის ეს საფრთხე ბიზნესისთვის?

ელექტრონული ფოსტის სფეროში ეს პროცესი უფრო ადრე დაიწყო. დღეს Gmail და Apple Mail ავტომატურად ანაწილებენ წერილებს კატეგორიებად და იყენებენ მანქანურ სწავლებას, რათა განსაზღვრონ, რა არის მნიშვნელოვანი. Push-შეტყობინებები იგივე გზას გადის, თუმცა ბიზნესისთვის აქ სიტუაცია უფრო რთულია. Push-ს არ აქვს ისეთი ღია პროტოკოლები, როგორიცაა SMTP ან IMAP.

საბოლოო ჯამში, თქვენი შეტყობინება აღარ არის პირდაპირი კომუნიკაცია. ეს არის მოთხოვნა, რომელსაც პლატფორმის „უხილავი კლასიფიკატორი“ ან დაამტკიცებს, ან უარყოფს. მომხმარებლის ყურადღება იქცა რესურსად, რომელსაც Apple და Google საკუთარი შეხედულებისამებრ მართავენ.