ღია კოდის პროგრამული უზრუნველყოფის (FOSS) სამყარო არაერთხელ გამხდარა მოწმე იმისა, თუ როგორ იქცევიან ნიჭიერი დეველოპერები საჯარო დაცინვისა და ყურადღების ცენტრში, რაც ხშირად მათ ფსიქიკურ ჯანმრთელობას ანადგურებს. ტერი დევისის TempleOS და კენტ ოვერსტრიტის bcachefs ორი განსხვავებული ისტორიაა, თუმცა ორივე მათგანი ერთ საერთო პრობლემაზე მიუთითებს.

ტერი დევისის TempleOS, რომელიც ავტორმა საკუთარი რელიგიური ბოდვების გარშემო ააგო, ტექნიკური თვალსაზრისით საკამათო პროექტია. მიუხედავად იმისა, რომ ის „თვითჰოსტინგის“ პრინციპითაა შექმნილი, მისი რეალური ღირებულება დეველოპერული ოსტატობის ნაცვლად, ავტორის მძიმე შიზოფრენიითაა ნაკარნახევი.

დევისის საჯარო გამოსვლები, სავსე შეთქმულების თეორიებითა და შეურაცხმყოფელი გამონათქვამებით, 4chan-ის ტიპის პლატფორმებზე „გასართობ შოუდ“ იქცა. საზოგადოების ყურადღება მის მიმართ არა თანაგრძნობით, არამედ ვოიერიზმით იყო გაჯერებული, რაც მის მდგომარეობას მხოლოდ ამძიმებდა.

მსგავსი ბედი ეწია კენტ ოვერსტრიტსაც, რომელმაც 15 წელი დაუთმო Linux-ის ბირთვისთვის bcachefs ფაილური სისტემის შექმნას. კოლეგებთან კონფლიქტური ხასიათისა და რთული ხასიათის გამო, ოვერსტრიტი Linux-ის საზოგადოებისგან იზოლირებული აღმოჩნდა.

პროფესიული და ემოციური კრახის შემდეგ, ოვერსტრიტი ახლა ხელოვნური ინტელექტის ჩათბოტთან „ურთიერთობის“ კრიზისს გადის. ინტერნეტ-საზოგადოება კვლავ აქტიურად ჩაერთო მის დაცინვაში, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ტექნოლოგიურ სექტორში მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემები ხშირად საჯარო ლინჩის საფუძველი ხდება.

ეს მოვლენები არ არის იზოლირებული შემთხვევები. სოციალური და ეკონომიკური პირობების გაუარესებასთან ერთად, მსგავსი კრიზისები უფრო ხშირი ხდება. ხშირად, ადამიანები, რომლებიც თავს სოციალური სამართლიანობის დამცველებად მიიჩნევენ, თავადვე მონაწილეობენ ამ დამამცირებელ რიტუალებში.

როდესაც საქმე მენტალურ ჯანმრთელობას ეხება, საუკეთესო მიდგომა თანაგრძნობა და კონფიდენციალურობის დაცვაა. თუ არ გაქვთ შესაძლებლობა, დაეხმაროთ ადამიანს, უბრალოდ უარი თქვით მასზე დაკვირვებასა და ამ ამბების სენსაციად ქცევაზე. პატივისცემა და დისტანცირება ბევრად უფრო ჰუმანური არჩევანია, ვიდრე ცირკის მაყურებლად ქცევა.