Netflix-ის სერიალი The Four Seasons, რომელიც ალან ალდას 1981 წლის ამავე სახელწოდების ფილმს ეფუძნება, მეორე სეზონით ეკრანებს დაუბრუნდა. თუ პირველი სეზონი მეგობრების ჯგუფის ტრადიციულ შვებულებებსა და მათ დინამიკას მიჰყვებოდა, ახალი ეპიზოდები ბევრად უფრო მძიმე და სევდიან ტონს იღებს.

შოუს შემქმნელები — ტინა ფეი, ლენგ ფიშერი და ტრეისი ვიგფილდი — ამჯერად ყურადღებას ისეთ თემებზე ამახვილებენ, როგორიცაა გლოვა, შუა ასაკის კრიზისი და დეპრესია. სერიალი კვლავ მიჰყვება ათწლეულების მეგობრობით დაკავშირებულ სამ წყვილს, თუმცა მათი ურთიერთობები ახალი გამოწვევების წინაშეა.

ემოციური ცვლილებები

კრიტიკოსების შეფასებით, მეორე სეზონი უფრო მეტად არის მიმართული პერსონაჟების შინაგან სამყაროზე. პირველი სეზონის მსუბუქი, კომედიური ელემენტები ჩანაცვლებულია უფრო ღრმა ფსიქოლოგიური განცდებით. სიუჟეტი აღარ შემოიფარგლება მხოლოდ ერთობლივი მოგზაურობით; ის იკვლევს, თუ როგორ უმკლავდებიან ადამიანები ცხოვრებისეულ ტრაგედიებს.

სერიალის სტრუქტურა შენარჩუნებულია, თუმცა აქცენტები მკვეთრად არის გადატანილი. პერსონაჟები, რომლებიც წლების განმავლობაში ერთმანეთს გვერდში ედგნენ, ახლა საკუთარი არსებობის აზრს და არსებულ კრიზისებს აანალიზებენ.

ტინა ფეის ხელწერა

ტინა ფეის პროექტებისთვის დამახასიათებელი ნიუანსები აქაც იგრძნობა, თუმცა ამჯერად დრამატული კომპონენტი დომინირებს. Variety-ის მიმოხილვის თანახმად, სერიალი ცდილობს, ბალანსი დაიცვას იუმორსა და იმ სიმძიმეს შორის, რაც შუა ასაკის კრიზისს ახლავს თან.

სცენარისტებმა შეძლეს, პერსონაჟების ევოლუცია ორგანულად ეჩვენებინათ. მაყურებელი ხედავს, როგორ იცვლება მეგობრების პრიორიტეტები, როდესაც მათ ცხოვრებაში ახალი რეალობა — იქნება ეს ბავშვის დაბადება თუ პირადი დანაკარგი — შემოდის.

The Four Seasons-ის მეორე სეზონი გვახსენებს, რომ მეგობრობა ყველაზე რთულ პერიოდებშიც კი რჩება ადამიანების მთავარ დასაყრდენად.

სერიალი კვლავ რჩება Netflix-ის ერთ-ერთ გამორჩეულ პროექტად, რომელიც ცდილობს, ზრდასრული აუდიტორიისთვის აქტუალურ თემებზე ისაუბროს. მიუხედავად იმისა, რომ სეზონი უფრო სევდიანია, ის ინარჩუნებს იმ გულწრფელობას, რამაც პირველ სეზონს წარმატება მოუტანა.