საერთაშორისო ტურნირზე, სადაც რუს სპორტსმენებს საკუთარი დროშითა და ჰიმნით გამოსვლის უფლება მისცეს, უკრაინელი ტანმოვარჯიშის ქმედება მთავარ განსახილველ თემად იქცა. როდესაც დარბაზში რუსეთის სახელმწიფო ჰიმნი აჟღერდა, უკრაინელმა სპორტსმენმა სახეზე ხელი აიფარა და ყურსასმენები გაიკეთა.

ეს ჟესტი სიმბოლურია და იმ რეალობას ასახავს, რომელშიც უკრაინელი ათლეტები ყოველდღიურად ცხოვრობენ. ისინი ვარჯიშს საჰაერო განგაშის, ელექტროენერგიის გათიშვისა და მუდმივი საფრთხის ფონზე აგრძელებენ. მაშინ, როდესაც მათი ქალაქები ბომბების ქვეშაა, რუსული სიმბოლიკის გვერდით დგომა მათთვის მორალურ გამოწვევას წარმოადგენს.

სპორტი და პოლიტიკა

მომხდარი კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ სპორტი არ არის იზოლირებული პოლიტიკური პროცესებისგან. უკრაინელი სპორტსმენების პოზიცია მკაფიოა: აგრესორი ქვეყნის ჰიმნის მოსმენა იმ ბავშვებისთვის, რომლებსაც ომმა ბავშვობა წაართვა, ღირსების შემლახველია.

სპორტი არ შეიძლება არსებობდეს ჰუმანურობის მიღმა. არაფერია სამართლიანი იმაში, რომ ომით დაზარალებულ ბავშვებს აგრესორი სახელმწიფოს სიმბოლოების პატივისცემას სთხოვენ.

უკრაინელი ტანმოვარჯიშის უკან დგას სიმტკიცე და გამბედაობა, რომელიც სპორტულ შედეგებზე მეტად მნიშვნელოვანია. ეს შემთხვევა საერთაშორისო ფედერაციების გადაწყვეტილებების მიმართ უკმაყოფილებას კიდევ უფრო აღრმავებს, რადგან სპორტსმენები იძულებულნი ხდებიან, მონაწილეობა მიიღონ ღონისძიებებში, რომლებიც მათ ემოციურ ტრავმებს აძლიერებს.

საზოგადოების ნაწილი ამ ქმედებას გმირულ ნაბიჯად აფასებს, რადგან სპორტსმენმა საჯაროდ თქვა უარი იმ სისტემის ლეგიტიმაციაზე, რომელიც მის ქვეყანას ანადგურებს. ეს არ არის მხოლოდ პროტესტი ჰიმნის მიმართ, ეს არის ხმა იმ თაობისა, რომლისთვისაც მშვიდობა ყველაზე დიდ ფასეულობას წარმოადგენს.