ვაჟა ზოიძე, სოფელ დეკანაშვილების მკვიდრი, წლებია სამოქალაქო აქტივიზმით არის დაკავებული. მისი თქმით, ეროვნულ მოძრაობაში გატარებული ათწლეულების მანძილზე, მსგავსი სიმწვავის საშიშროება არ უგრძნია. სწორედ ამიტომ, პენსიონერმა ხულოდან თბილისში ჩამოსვლა და 26 მაისის აქციაში მონაწილეობა გადაწყვიტა.

ისტორიული წარსული და თანამედროვეობა

ზოიძის სახელი ბევრისთვის 1989 წლის მოვლენებთან ასოცირდება. მაშინ, როდესაც საბჭოთა კავშირი ჯერ კიდევ მყარად იდგა, მან ხულოს ცენტრში ლენინის ძეგლი ჩამოაგდო. ის დღემდე ამაყობს ამ ფაქტით და იხსენებს, რომ ხულომ ბათუმს დაასწრო ძეგლის დემონტაჟი.

„რა აღარ გამოვიარე, მაგრამ ასეთი საშიშროება ჯერ არ მიგრძნია, რასაც დღეს ვგრძნობ“, – აცხადებს ზოიძე „ბათუმელებთან“ საუბრისას.

დღეს ვაჟა ზოიძე სამოქალაქო წინააღმდეგობის მოძრაობის აქტიური წევრია. მისი თქმით, ქვეყანაში მიმდინარე პროცესები მისთვის მიუღებელია და ის მზად არის, ხმა აიმაღლოს იმ ღირებულებების დასაცავად, რომელთა გამოც ათწლეულების წინ ბრძოლა დაიწყო.

რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი?

მისი მონაწილეობა საპროტესტო აქციებში ხაზს უსვამს თაობათა კავშირს. ადამიანი, რომელმაც საბჭოთა სიმბოლიკის წინააღმდეგ ბრძოლა ჯერ კიდევ 80-იან წლებში დაიწყო, დღესაც იმავე პრინციპების ერთგული რჩება. ვაჟა ზოიძის ისტორია ასახავს იმ განწყობას, რომელიც ეროვნული მოძრაობის ვეტერანებში არსებობს.

მისი სიტყვები „ასეთი დემონები თუ მოვიდოდნენ, არ მეგონა“ ასახავს იმ იმედგაცრუებასა და შფოთვას, რომელიც სამოქალაქო საზოგადოების ნაწილს ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური კლიმატის გამო აქვს. მიუხედავად ასაკისა, ის კვლავ აქტიურად აგრძელებს სამოქალაქო პოზიციის დაფიქსირებას.