აშშ-ში მოღვაწე ქართველი ექიმი, ზურაბ გურული, საზოგადოებაში დამკვიდრებულ „გლადიატორთა ინსტიტუტის“ ფენომენს ეხმიანება. მისი თქმით, თანამედროვე ცივილიზაცია კვლავაც აგრძელებს მებრძოლთა კასტის შენარჩუნებას, რაც ხშირად პათეტიკით არის შენიღბული.

გურული აღნიშნავს, რომ მეომრები განსაკუთრებული ფსიქოლოგიური მონაცემების მქონე ადამიანები არიან. მისი დაკვირვებით, ელიტარული დანაყოფების წვრთნები არა ფიზიკურ, არამედ მენტალურ მდგრადობას ამოწმებს. „რა მორალური განსხვავებაა ასეთ წვრთნასა და პროფესიონალი გლადიატორების ბრძოლებს შორის?“, — სვამს რიტორიკულ კითხვას ექიმი.

2 ფოტო — დააჭირე გასადიდებლად

წერილში საუბარია ილია თოფურიას ბრძოლაზე, რომელიც თეთრი სახლის მიმდებარედ, აშშ-ის 250 წლისთავისადმი მიძღვნილი ღონისძიების ფარგლებში გაიმართა. გურულის შეფასებით, ქართველმა მებრძოლმა ბრძოლა „ბრმა შემთხვევითობის“ გამო წააგო.

„ერთი ბრმა დარტყმა საკმარისი აღმოჩნდა შედეგის შესაცვლელად. როდესაც მებრძოლმა თქვა, რომ ვერაფერს ხედავდა, მივხვდი, რომ ბრძოლა დასრულდა“, — წერს ზურაბ გურული. ავტორი ხაზს უსვამს, რომ წაგება მებრძოლის პირადი ტვირთია, რომელსაც სხვები იშვიათად იზიარებენ.

გურულის აზრით, სამყაროში ნებისმიერი საქმიანობა მხოლოდ შედეგით იზომება. მისი თქმით, დრო პროცესს არ ინახავს, ის მხოლოდ შედეგს იმახსოვრებს. შესაბამისად, მებრძოლმა უნდა შეძლოს ცხოვრების ამ ეტაპის დასრულება და წინსვლა.

„პატივისცემით დავიჩემებ მასთან ერთად მის წაგებულ ბრძოლას. ვუსურვებ ილიას, რომ მშვიდად შეძლოს თავისი ცხოვრების წიგნის ამ უსიამო თავის დახურვა“, — აჯამებს ექიმი.