შოტლანდიის პარლამენტი უახლოეს დღეებში კენჭს უყრის რეზოლუციას, რომელიც ქვეყნის დამოუკიდებლობის შესახებ მეორე რეფერენდუმის პროცესის დაწყებას ითვალისწინებს. პირველი მინისტრი ჯონ სუინი გეგმავს, ოფიციალურად მიმართოს გაერთიანებული სამეფოს მთავრობას, რათა შოტლანდიამ მიიღოს უფლებამოსილება საკუთარი კონსტიტუციური მომავლის განსასაზღვრად.

პოლიტიკური მანდატი და მოლოდინები

აღნიშნული ინიციატივა სუინის მიერ წარდგენილი „ამბიციური შოტლანდიის“ ხუთწლიანი სამოქმედო გეგმის ნაწილია. მთავრობა აცხადებს, რომ პარლამენტში დამოუკიდებლობის მომხრე დეპუტატების რეკორდული რაოდენობაა, რაც, მათი აზრით, რეფერენდუმის ჩატარების აუცილებლობას ამყარებს.

თუმცა, პრემიერ-მინისტრი კირ სტარმერი კვლავ კატეგორიულ უარს აცხადებს. ლონდონიდან გავრცელებული განცხადებების თანახმად, ბრიტანეთის მთავრობა არ უჭერს მხარს შოტლანდიის დამოუკიდებლობას და არ გეგმავს რეფერენდუმისთვის საჭირო სამართლებრივი ბერკეტების გადაცემას.

კონსტიტუციური დაპირისპირება

ჯონ სუინის არგუმენტი ეფუძნება შოტლანდიის პარლამენტის შემადგენლობას, სადაც შოტლანდიის ნაციონალური პარტია (SNP) და მწვანეები დამოუკიდებლობის იდეას მხარს უჭერენ. მიუხედავად იმისა, რომ არჩევნებზე SNP-მა ვერ მოიპოვა აბსოლუტური უმრავლესობა, მთავრობა ამტკიცებს, რომ მოსახლეობის მხარდაჭერა რეფორმების მიმართ აშკარაა.

„დემოკრატიულად დაუსაბუთებელია, რომ ვესტმინსტერმა უარი თქვას შოტლანდიელი ხალხის ნების გათვალისწინებაზე“, - აცხადებენ შოტლანდიის მთავრობაში.

მიუხედავად ოპტიმისტური რიტორიკისა, ანალიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ლონდონის პოზიცია უცვლელია. კირ სტარმერმა არაერთხელ აღნიშნა, რომ მისი პრემიერობის პერიოდში ახალი რეფერენდუმის ჩატარება წარმოუდგენელია.

რა მოხდება შემდეგ?

საპარლამენტო კენჭისყრა, რომელიც სამშაბათს გაიმართება, გახდება საწყისი წერტილი ლონდონთან ხანგრძლივი დაპირისპირებისთვის. სუინი მიიჩნევს, რომ კონსტიტუციური კენჭისყრა ორ წელიწადში „სავსებით შესაძლებელია“, თუმცა ამის განხორციელება პირდაპირ კავშირშია ბრიტანეთის მთავრობის პოლიტიკურ ნებასთან.

ამჟამად შოტლანდიის მთავრობა ცდილობს, მაქსიმალური პოლიტიკური წნეხი მოახდინოს ლონდონზე, თუმცა გაერთიანებული სამეფოს მინისტრები ფოკუსირებულნი არიან საკუთარ საშინაო პოლიტიკურ გამოწვევებზე, რაც დამოუკიდებლობის საკითხს დღის წესრიგში მეორეხარისხოვანს ხდის.