სეიშელის კუნძულების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი გამოცანა ამოხსნილია. 1770 წელს, როდესაც კუნძულებზე მუდმივი დასახლებები გაჩნდა, იქ მობინადრე ნიანგები სულ რაღაც 50 წელიწადში სრულად გაქრნენ. საუკუნეების განმავლობაში არსებობდა ვარაუდი, რომ ეს რეპტილიები ცალკე, უნიკალურ სახეობას წარმოადგენდნენ, თუმცა გერმანელი და სეიშელელი მეცნიერების ერთობლივმა კვლევამ ეს მოსაზრება უარყო.

გენეტიკური კოდი და მტკიცებულებები

ბავარიის ბუნებისმეტყველების სახელმწიფო კოლექციებისა (SNSB) და პოტსდამის უნივერსიტეტის მკვლევრებმა მუზეუმებში დაცული ნიანგების ნაშთების დნმ-ის ანალიზი ჩაატარეს. შედეგებმა აჩვენა, რომ სეიშელური ნიანგები გენეტიკურად მჭიდროდ უკავშირდებიან მარილიანი წყლის ნიანგებს (Crocodylus porosus), რომლებიც ათასობით კილომეტრის მოშორებით ბინადრობენ.

ფრანკ გლავმა, კვლევის ხელმძღვანელმა და რეპტილიების ექსპერტმა, აღნიშნა, რომ ეს ცხოველები სეიშელის არქიპელაგამდე მისაღწევად ინდოეთის ოკეანეში მინიმუმ 3 000 კილომეტრის მანძილს დაფარავდნენ.

ოკეანის დაპყრობის ხელოვნება

მარილიანი წყლის ნიანგები მსოფლიოში ერთადერთი რეპტილიები არიან, რომლებიც ასეთი მასშტაბური მოგზაურობისთვის არიან ადაპტირებულნი. მათ ორგანიზმში არსებობს სპეციალური ჯირკვლები, რომლებიც ზედმეტ მარილს გამოყოფენ, რაც მათ საშუალებას აძლევს, დიდხანს იცურაონ ზღვაში.

  • სეიშელის ნიანგები არ იყვნენ ენდემური, დამოუკიდებელი სახეობა.
  • მათი ჰაბიტატი ერთ დროს 12 000 კილომეტრზე ვრცელდებოდა.
  • ოკეანის დინებები ამ რეპტილიების გავრცელების მთავარი მამოძრავებელი ძალა იყო.

სტეფანი აგნემ, კვლევის პირველმა ავტორმა, ხაზი გაუსვა ამ სახეობის განსაკუთრებულ მობილურობას. გენეტიკური ნიმუშები ადასტურებს, რომ მარილიანი წყლის ნიანგების პოპულაციები ერთმანეთთან დიდი ხნის განმავლობაში ინარჩუნებდნენ კავშირს, რაც მათ უზარმაზარი ტერიტორიების ათვისების საშუალებას აძლევდა.

დღეს ეს სახეობა კვლავ რჩება ერთ-ერთ ყველაზე ფართოდ გავრცელებულ რეპტილიად დედამიწაზე. სეიშელური ნიანგების ისტორია კი გვაჩვენებს, თუ რამდენად ადვილად შეუძლია ადამიანის ჩარევას გაანადგუროს ბუნების ისეთი სახეობები, რომლებმაც ათასობით წლის განმავლობაში შეძლეს ოკეანეების გადალახვა.