ინდოეთში ელექტრომობილების (EV) მიმართ ინტერესი მკვეთრად იზრდება. ბოლო მონაცემებით, 2026 წლის მარტის ჩათვლით, ამ სეგმენტმა 25%-იანი ზრდა აჩვენა, ხოლო ელექტრომობილების წილმა სამგზავრო ავტომობილების ბაზარზე 5%-იან ნიშნულს გადააჭარბა, რაც ინდუსტრიის ექსპერტების აზრით, მასობრივი მიღების გარდამტეხი მომენტია.

განსაკუთრებით აქტიურად იზრდება მოთხოვნა პრემიუმ სეგმენტის ავტომობილებზე, რომელთა ფასი მილიონ რუპიას აღემატება — აქ ყოველი მეათე გაყიდული მანქანა უკვე ელექტროა. სამთვლიანი ტრანსპორტისა და მოტოციკლების შემთხვევაში კი ეს მაჩვენებელი გაცილებით მაღალია და შესაბამისად 30%-სა და 15%-ს შეადგენს.

ცვლილებების მთავარი მამოძრავებელი ფაქტორი საწვავის გაძვირებაა. ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე კონფლიქტების ფონზე, ნედლი ნავთობის ფასები 50%-ით გაიზარდა, რამაც ინდოეთი, რომელიც ნავთობის 90%-ს იმპორტით იღებს, მძიმე მდგომარეობაში ჩააყენა. პრემიერ-მინისტრი ნარენდრა მოდი მოქალაქეებს საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გამოყენებისა და საწვავის ეკონომიისკენ მოუწოდებს.

სამომავლო პერსპექტივას განსაზღვრავს ახალი რეგულაციები, ცნობილი როგორც CAFE-3. ის ძალაში მომავალი წლის აპრილიდან შედის და მიზნად ისახავს საავტომობილო გამონაბოლქვის 33%-ით შემცირებას 2032 წლისთვის. განსხვავებით წინა წლებისგან, ახალი წესები ითვალისწინებს რეალურ ჯარიმებს იმ მწარმოებლებისთვის, რომლებიც გარემოსდაცვით სტანდარტებს ვერ დააკმაყოფილებენ.

მიუხედავად პოზიტიური დინამიკისა, ინდოეთი ჩამორჩება გლობალურ ლიდერებს. მთავარი პრობლემა ინფრასტრუქტურაა. მიუხედავად იმისა, რომ საჯარო დამტენი სადგურების რაოდენობა 10 000-მდე გაიზარდა, ეს მაჩვენებელი ჩინეთის 20 მილიონ სადგურთან შედარებით უმნიშვნელოა. გარდა ამისა, ინდოეთი კვლავ დამოკიდებულია იშვიათი ლითონების იმპორტზე, რომლის ბაზარსაც ჩინეთი აკონტროლებს.

ექსპერტების შეფასებით, ბაზრის შემდგომი ზრდა დამოკიდებულია არა მხოლოდ მთავრობის სუბსიდიებზე, არამედ საწარმოო ჯაჭვების ლოკალიზაციასა და დამტენი ქსელების თანაბარ განაწილებაზე რეგიონების მიხედვით. მანამდე კი, მძღოლებისთვის მთავარ შემაფერხებელ ფაქტორად კვლავ „დიაპაზონის შიში“ (range anxiety) რჩება.