ბოლო პერიოდში პროგრამისტები სულ უფრო ხშირად სვამენ ერთსა და იმავე კითხვას: ჩაანაცვლებს თუ არა AI ადამიანს და რა ადგილი დარჩება ჩვენთვის, როცა შესრულების პროცესი მანქანების ხელში გადავა? ეს პრობლემა არ არის მხოლოდ ტექნიკური; ის ეგზისტენციალურია.

ისტორია გვახსენებს ლუდიტებს, რომლებმაც ჯერ კიდევ მე-19 საუკუნეში სცადეს მანქანების განადგურება. ისინი არ ებრძოდნენ ტექნოლოგიას, ისინი ებრძოდნენ საკუთარ უსარგებლობას, რომელიც მანქანების გამოჩენამ გამოიწვია. დღეს „ახალ ინსტრუმენტებზე სწავლა“ მხოლოდ დროებითი ხსნაა, რადგან ყოველი ახალი მოდელი ძველ სამუშაო პროცესს მუზეუმში გზავნის.

ავტორი გვთავაზობს „საბოლოო მდგომარეობის“ (end-state thinking) პრინციპს: ნუ დახარჯავთ ენერგიას გარდამავალ ეტაპებზე. როცა განზრახვა პირდაპირ კოდად გარდაიქმნება, შუალედური რგოლები — როგორიცაა კოდის ხელით წერა ან ზედამხედველობა — უბრალოდ გაქრება.

ამ ახალ რეალობაში ადამიანი ხდება არა შემქმნელი, არამედ „კარიბჭის მცველი“ (gatekeeper). ჩვენი მთავარი ფუნქცია პროდუქციის შემოწმება და გადამოწმებაა. თუმცა, აქ ჩნდება საფრთხე: როცა წარმოების სიჩქარე უსასრულოა, ერთადერთი, რისი შემცირებაც ადამიანს შეუძლია, საკუთარი სტანდარტებია. ეს კი პირდაპირ გზაა ჩანაცვლებისკენ.

ზოგიერთი პროფესია, მაგალითად, ფრონტენდ-ინჟინერია, უფრო მოწყვლადია, რადგან მათ ნაკლები „თხრილი“ (moat) აქვთ — სამუშაო ადვილად გადასაწერია და შეცდომის ფასიც დაბალია.

გამოსავალი მხოლოდ გაღრმავებაა. სპეციალისტებმა უნდა დატოვონ ვიწრო კომპეტენციები და გადაინაცვლონ სისტემური არქიტექტურის, ხარისხის კონტროლისა და ისეთი სფეროებისკენ, სადაც შეცდომის ფასი კრიტიკულად მაღალია. მომავალი არ ეკუთვნის ვიწრო პროფილის შემსრულებლებს, არამედ მათ, ვინც სისტემებს მართავს.