ტექნოლოგიური სამყარო ხშირად ცდილობს, „რევოლუციური“ სიახლეები ბაზარზე რადიკალური ცვლილებების სახით შემოიტანოს. თუმცა, მკვლევარი ვენკატეშ რაო სრულიად საპირისპიროს ამტკიცებს: წარმატებული პროდუქტი ისაა, რომელიც მომხმარებლისთვის ნაცნობი გარემოს შენარჩუნებას ახერხებს.

რა არის „ნორმალურობის ველი“?

რაოს თეორიის მიხედვით, ადამიანები ახალ ტექნოლოგიებთან შეჯახებისას ცდილობენ, შეინარჩუნონ „სტატიკური და უწყვეტი აწმყოს“ შეგრძნება. ჩვენ ვცვლით ჩვენს ქცევას და მენტალურ მოდელებს მხოლოდ მინიმალური დოზით, რაც აუცილებელია ახალი ინსტრუმენტის გამოსაყენებლად.

ამ პროცესს ის „ნორმალურობის ველს“ (Manufactured Normalcy Field) უწოდებს. ეს არის ხელოვნურად შექმნილი კომფორტის ზონა, სადაც რადიკალური ტექნოლოგიური წინსვლა ნაცნობი მეტაფორებითაა შეფუთული.

მეტაფორების ძალა

რაოს დაკვირვებით, ახალი ტექნოლოგიის „დამკვიდრების“ ორი ძირითადი გზა არსებობს:

  • მეტაფორების შექმნა: ჩვენ უცნობ გამოცდილებას ნაცნობ ფორმებს ვარგებთ. მაგალითად, სმარტფონები ტელეფონის მეტაფორას იყენებენ, ხოლო ვებ-გვერდები — დოკუმენტისას.
  • უცნაურობის შენიღბვა: დიზაინერები განზრახ მალავენ ტექნოლოგიის რთულ მხარეებს. ავიაცია ამის საუკეთესო მაგალითია — თვითმფრინავები ასრულებენ რთულ მანევრებს, მაგრამ მგზავრები თავს ისე გრძნობენ, თითქოს სწრაფ ეტლში ან გემზე ისხდნენ.

დიზაინი: ნორმალიზება თუ „დე-ნორმალიზება“?

დიზაინერებისთვის ამ კონცეფციას პრაქტიკული გამოყენება აქვს. როდესაც ახალი პროდუქტი გამოგაქვთ ბაზარზე, თქვენი მიზანია, ის მაქსიმალურად „ნორმალურად“ გამოიყურებოდეს. iPad-ის რეკლამები ამის კლასიკური ნიმუშია — ის წარმოდგენილია როგორც „შუშის ჟურნალი“ და არა როგორც რთული კომპიუტერული სისტემა.

მეორე მხრივ, თუ პროდუქტი ზედმეტად მოსაწყენი გახდა — მაგალითად, მაცივარი ან როუტერი — დიზაინერის ამოცანაა მისი „დე-ნორმალიზება“. მომხმარებელს უნდა შევახსენოთ, რომ ეს მოწყობილობა ინოვაციურია, მისი ჩვეულებრივი ჩარჩოებიდან გამოყვანით.

FOO Camp-ის ექსპერიმენტი

ეს თეორია საფუძვლად დაედო ინოვაციურ სემინარს FOO Camp-ზე, სადაც მონაწილეებმა შეიმუშავეს მეთოდები, თუ როგორ უნდა მოხდეს ტექნოლოგიების „გასაიდუმლოება“ ან „დანორმალება“. სიაში მოხვდა როგორც რთული ტექნიკური პროცესები, ისე ყოველდღიური ნივთები, რაც გვიჩვენებს, რომ ჩვენი აღქმა სამყაროზე მუდმივად დიზაინერული მანიპულაციის ქვეშაა.