ელექტრონიკის ბაზარზე ერთ-ერთი ყველაზე შემაწუხებელი ფაქტორი კომპანიების მიერ შემუშავებული, ერთმანეთთან შეუთავსებელი აკუმულატორების სისტემებია. ხშირად, ასეთი კვების ბლოკები შეიცავს სპეციალურ დამცავ სქემებსა და მაღალი ხარისხის ელემენტებს, რაც მათ მაღალ ფასს გარკვეულწილად ამართლებს. თუმცა, Sennheiser-ის BA2015 აკუმულატორების შემთხვევაში, სიტუაცია განსხვავებულია.

Sennheiser-ის უკაბელო მიკროფონების უმეტესობა სწორედ ამ მოდელის აკუმულატორებს იყენებს. მოწყობილობებს შეუძლიათ იმუშაონ ჩვეულებრივი AA ელემენტებითაც, თუმცა ამ შემთხვევაში ისინი დამტენ სადგურში არ იტენება. რეალურად, BA2015 არის პლასტმასის კორპუსში მოთავსებული ორი ჩვეულებრივი Ni-MH AA ელემენტი, რაც მას ბაზარზე ერთ-ერთ ყველაზე ძვირადღირებულ „ბატარეების შეფუთვად“ აქცევს.

ოფიციალური მონაცემებით, აკუმულატორს გააჩნია ინტეგრირებული სენსორი, რომელიც აკონტროლებს ტემპერატურას და ხელს უშლის ჩვეულებრივი, არადატენვადი ელემენტების დამუხტვას. სინამდვილეში, ეს სენსორი არის 0.02 დოლარის ღირებულების NTC თერმორეზისტორი, ხოლო მართვის ძირითადი ფუნქციები თავად მიკროფონის ჩიპშია ჩაშენებული.

ენთუზიასტმა, რომელმაც გადაწყვიტა საკუთარი ხელით შეექმნა ასლი, პირველ რიგში, ორიგინალი აკუმულატორის 3D მოდელი შექმნა OpenSCAD-ში. ვინაიდან კორპუსი ქარხნულად შედუღებულია, მისი გახსნა მხოლოდ დესტრუქციული მეთოდით გახდა შესაძლებელი.

შემდეგ ეტაპზე მოხდა შიდა კომპონენტების შესწავლა. აღმოჩნდა, რომ ორი ელემენტი ერთმანეთთან ლითონის ფირფიტითაა დაკავშირებული, ხოლო მესამე კონტაქტი, რომელიც დამტენ სადგურს აცნობებს აკუმულატორის არსებობას, NTC სენსორთანაა მიერთებული.

დაშლის პროცესში ნათელი გახდა, რომ ელემენტები კორპუსში წებოთია დამაგრებული. ერთ-ერთი ელემენტი ბრტყელთავიანია, მეორე კი - ღილაკისებური. ექსპერიმენტატორმა საკუთარ დიზაინში ორი ბრტყელთავიანი ელემენტი გამოიყენა, სადაც კონტაქტის უზრუნველსაყოფად პატარა მაგნიტია გამოყენებული.

კორპუსის დიზაინის შექმნისას ავტორმა გადაწყვიტა მისი 90 გრადუსით შემოტრიალება, რათა 3D ბეჭდვისას უფრო მყარი კონსტრუქცია მიეღო. ეს მეთოდი ამცირებს დაძაბულობას და აუმჯობესებს დეტალების სიზუსტეს.

მიუხედავად იმისა, რომ კუსტარული აკუმულატორის შექმნა შესაძლებელია, ავტორი აღნიშნავს, რომ ეს პროცესი საკმაოდ შრომატევადია. შედეგი არ არის ისეთი მყარი, როგორც მესამე მხარის მწარმოებლების მიერ შემოთავაზებული ანალოგები, თუმცა ეს ექსპერიმენტი კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ორიგინალი პროდუქტის მაღალი ფასი ყოველთვის ტექნოლოგიური სირთულით არ არის განპირობებული.