ჯაზის სამყარომ ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ფიგურა დაკარგა. სონი როლინსი, რომელსაც მუსიკალური კრიტიკოსები და კოლეგები „საქსოფონის კოლოსად“ მოიხსენიებდნენ, 95 წლის ასაკში, ვუდსტოკში მდებარე საკუთარ სახლში გარდაიცვალა. ინფორმაციას მუსიკოსის პუბლიცისტი ტერი ჰინტე ავრცელებს.

მუსიკალური გზა ჰარლემიდან მსოფლიო აღიარებამდე

ჰარლემში გაზრდილმა როლინსმა მუსიკალური კარიერა ადრეულ ასაკში დაიწყო. თავდაპირველად ის ფორტეპიანოზე უკრავდა, თუმცა შვიდი წლის ასაკში, დედის მიერ ნაჩუქარმა ალტო საქსოფონმა მისი მომავალი სამუდამოდ განსაზღვრა. მუსიკოსი იხსენებდა, რომ ინსტრუმენტის მიღებისთანავე ჩაიკეტა ოთახში და საათობით ვარჯიშობდა, რაც მისთვის კომუნიკაციის განსაკუთრებულ ფორმად იქცა.

სკოლის დამთავრებისთანავე, როლინსი უკვე თანამშრომლობდა ისეთ ლეგენდებთან, როგორებიც იყვნენ ფეტს ნავარო და ბად პაუელი. მისი ადრეული ჩანაწერები დღეს „ჰარდ-ბოპის“ ჟანრის კლასიკად ითვლება.

„Saxophone Colossus“ და შემოქმედებითი ძიება

1957 წელს გამოცემულმა ალბომმა Saxophone Colossus როლინსს მსოფლიო აღიარება მოუტანა. მიუხედავად იმისა, რომ თავად მუსიკოსი მას ჩვეულებრივ სამუშაო პროცესად აღიქვამდა, კრიტიკოსები მას ჯაზის ისტორიაში ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ნამუშევრად მიიჩნევენ.

როლინსი ცნობილი იყო თავისი თავისუფალი სტილით. 1959-1962 წლებში მან კარიერაში პაუზა აიღო და საკუთარი ტექნიკის სრულყოფას უილიამსბურგის ხიდზე ვარჯიშით ცდილობდა. სწორედ ამ პერიოდის შემდეგ დაბრუნდა ის ალბომით The Bridge, რომელიც კვლავაც ინარჩუნებდა მის ინოვაციურ ხელწერას.

მემკვიდრეობა და გავლენა

როლინსის შემოქმედება არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ჯაზით. 1981 წელს მან მონაწილეობა მიიღო „როლინგ სტოუნზის“ ჰიტის, Waiting on a Friend-ის ჩაწერაში. თავად მუსიკოსი იხსენებდა, რომ თავიდან არ იცნობდა ჯგუფს და მხოლოდ მოგვიანებით, რადიოში საკუთარი სოლოს მოსმენისას მიხვდა, თუ რა მასშტაბის თანამშრომლობა შედგა.

მუსიკოსის პუბლიცისტმა მისი გარდაცვალებისას ციტატა გაავრცელა, რომელიც როლინსის სულიერ შეხედულებებს ასახავს: „მე მჯერა, რომ როდესაც შემოქმედი ადამიანი ამქვეყნიურ გზას ასრულებს, ის შემდეგ არსებობაში აგრძელებს მოღვაწეობას. ეს ცხოვრება ყველაფრის დასასრული არ არის“.