ინტერნეტში სულ უფრო ხშირად ვხვდებით ბლოგებს, სადაც სტატიის ბოლოს ავტორები მკითხველს ფინანსურ მხარდაჭერას სთხოვენ. ფრაზები, როგორიცაა „მიყიდე ყავა“ ან „დამეხმარე შუქის გადასახადის დაფარვაში“, ბევრისთვის ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა. თუმცა, არსებობს განსხვავებული მოსაზრებაც — ზოგიერთი ბლოგერი ამ ტენდენციას კატეგორიულად ეწინააღმდეგება.

ბლოგერი, რომელიც ამ საკითხს აპროტესტებს, მიიჩნევს, რომ ინტერნეტის ეს ნაწილი, ე.წ. „ინდი-ვები“, სწორედ იმისთვის არსებობს, რომ თავი დავაღწიოთ რეკლამებსა და აგრესიულ კომერციალიზაციას. როდესაც ავტორი მკითხველს ფულს სთხოვს, ეს თავისუფალი სივრცის არსს არღვევს.

ჰობი თუ ბიზნესი?

რა თქმა უნდა, შემოქმედებითი შრომა დაფასებას იმსახურებს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ნებისმიერი ტიპის შემოქმედება მოგების წყაროდ უნდა იქცეს. ბლოგინგი, იდეალურ შემთხვევაში, თავისუფალი უნდა იყოს — ისევე, როგორც სიტყვის თავისუფლება. ცხადია, სერვერისა და დომენის შენახვა ხარჯებთანაა დაკავშირებული, თუმცა ეს ხარჯები ხშირად უმნიშვნელოა.

მაგალითად, წლიური დომენის ღირებულება დაახლოებით 4 ევროა. ეს თანხა იმდენად მცირეა, რომ მისი კომპენსაცია მკითხველისგან მოთხოვნას აზრს უკარგავს. მაშინაც კი, თუ ბლოგის შენახვა თვეში 10 ევრო ჯდება, ეს ის თანხაა, რასაც ადამიანი შესაძლოა ერთ დღეში საწვავზე ხარჯავს.

რატომ არის მოგების მიღება ბლოგინგით უტოპია?

ბლოგინგის „თვითკმარი“ მოდელის შექმნა ხშირად რომანტიზებულია. თუმცა, რეალობა ისაა, რომ ბლოგების უმრავლესობას შემოსავლის მოტანის მინიმალური პოტენციალი აქვს. თუნდაც მოახერხოთ და თქვენი ბლოგი საუკეთესო 0.01%-ში მოხვდეს, რეალური მოგება, რომელსაც მიიღებთ, მხოლოდ რამდენიმე ათეული ცენტი იქნება.

ამ მცირე თანხების გამოდევნება კაპიტალისტური სამყაროს მიერ თავსმოხვეული „გეიმიფიკაციაა“. სინამდვილეში, არსებობს ინვესტირების ბევრად უფრო ეფექტური და ნაკლებად რისკიანი გზები. ჰობი ფულს მოითხოვს და ეს ნორმალურია. მისი მოგებიან ბიზნესად ქცევა ხშირად დროის ფუჭი კარგვაა.

მოდით, ინტერნეტის ეს პატარა კუთხე თავისუფლებისა და კავშირების ადგილად დავტოვოთ. ეს არის სივრცე, სადაც შეგვიძლია დავივიწყოთ კაპიტალიზმის დამღლელი ბუნება და უბრალოდ, ერთმანეთს ცოდნა გავუზიაროთ.