თანამედროვე კორპორატიულ კულტურაში არსებობს ერთი პარადოქსული მოცემულობა: თანამშრომლები, რომლებიც წარმატებით აგვარებენ კრიზისულ სიტუაციებს, ხშირად გმირებად ინათლებიან. თუმცა, ისინი, ვინც პრობლემებს მანამდე აღმოფხვრიან, სანამ ისინი რეალურ საფრთხედ იქცევა, ხშირად შეუმჩნევლები რჩებიან. ნელსონ რეპენინგისა და ჯონ სტერმანის ფუნდამენტური კვლევა, რომელიც 2002 წელს გამოქვეყნდა, სწორედ ამ მენეჯერულ ხაფანგს განიხილავს.
უხილავი შრომის ფასი
ავტორები აღნიშნავენ, რომ ორგანიზაციებში „პრობლემების პრევენცია“ ხშირად გაუზომადი და უხილავი პროცესია. როდესაც სისტემა გამართულად მუშაობს, ხელმძღვანელობას უჭირს იმის გაცნობიერება, თუ რა ძალისხმევა იხარჯება ამ სტაბილურობის შესანარჩუნებლად. შედეგად, პრევენციული ზომები ხშირად განიხილება როგორც ზედმეტი ხარჯი.
რატომ არ აფასებენ პრევენციას?
- შედეგის არარსებობა: თუ პრობლემა არ დამდგარა, არ არსებობს „გამარჯვების“ ეფექტი.
- ბიუჯეტის ოპტიმიზაცია: მენეჯმენტი ხშირად ამცირებს იმ რესურსებს, რომლებიც „უსაქმოდ“ მყოფ ჯგუფებს ხმარდებათ.
- ფსიქოლოგიური ფაქტორი: ადამიანები უფრო მეტად აფასებენ ხანძრის ჩაქრობას, ვიდრე ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემის გამართვას.
კვლევა ხაზს უსვამს, რომ ორგანიზაციები, რომლებიც მხოლოდ რეაქტიულ მართვაზე არიან ორიენტირებულნი, საბოლოოდ უფრო მეტს კარგავენ. სისტემური ხარვეზების დროული აღმოჩენა მოითხოვს დისციპლინას, რომელსაც მენეჯმენტი ხშირად არ აფასებს, რადგან ის არ აჩენს მყისიერ, დრამატულ შედეგს.
„არავინ იღებს ჯილდოს იმ პრობლემების მოგვარებისთვის, რომელიც არასდროს მომხდარა“, — ეს ფრაზა კარგად ასახავს იმ სტრუქტურულ პრობლემას, რომელიც მრავალ კომპანიას აზარალებს.
საბოლოო ჯამში, რეპენინგი და სტერმანი მოუწოდებენ ორგანიზაციებს, შეცვალონ მიდგომა და აღიარონ პრევენციული შრომის მნიშვნელობა. მხოლოდ კრიზისების მართვაზე ორიენტირებული კულტურა გრძელვადიან პერსპექტივაში არაეფექტური და სახიფათოა.
დისკუსია
0 კომენტარი
ჯერ კომენტარი არ არის — იყავი პირველი.