დეირ ელ-ბალაჰში, ღაზას სექტორში, არსებობს ადგილი, რომელსაც ადგილობრივები „დაკარგულთა სასაფლაოს“ ან „დანომრილი საფლავების ადგილს“ უწოდებენ. ეს არის ტერიტორია, სადაც 1200-ზე მეტი ადამიანი განისვენებს, რომელთა ვინაობის დადგენა დღემდე ვერ მოხერხდა.

ტრაგედია სახელების გარეშე

ლინა ალ-ასისთვის ეს ადგილი ერთადერთი თავშესაფარია. ის რეგულარულად სტუმრობს საფლავს, რომელიც, მისი რწმენით, მეუღლის, ჯიჰად ტაფეშის განსასვენებელია. ჯიჰადი 2023 წლის ოქტომბერში, ომის დაწყებისთანავე გაუჩინარდა. მას შემდეგ ლინამ არაფერი იცის მისი ბედის შესახებ – იყო თუ არა ის დაკავებული, დაჭრილი თუ დაღუპული.

2025 წლის ოქტომბრის ზავის შემდეგ, ისრაელმა ღაზას გადასცა დაღუპულთა ცხედრები. ნასერის სამედიცინო კომპლექსში 285 ცხედარი მიიტანეს. თუმცა, მათი უმეტესობა იმდენად დაზიანებული იყო, რომ ვიზუალური იდენტიფიკაცია შეუძლებელი გახდა. ლინა კვირების განმავლობაში ცდილობდა მეუღლის პოვნას, თუმცა როდესაც საბოლოოდ ერთ-ერთი ცხედრის ამოცნობა შეძლო, აღმოჩნდა, რომ ის უკვე დაკრძალული იყო.

სისტემური ჩიხი

ღაზას რელიგიურ საქმეთა სამინისტროს სასაფლაოების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, ზიად ობაიდი აცხადებს, რომ მთავარ პრობლემას ცხედრების მძიმე მდგომარეობა წარმოადგენს. ბევრი მათგანი ნანგრევების ქვეშ იყო მოყოლილი ან ხანგრძლივი დროის განმავლობაში დაშლის პროცესში იმყოფებოდა.

დნმ-ის ლაბორატორიების არარსებობა

  • ღაზაში არ არსებობს გენეტიკური ტესტირების ჩასატარებელი ლაბორატორიები.
  • ისრაელის მიერ გადაცემული დნმ-ის კოდები პრაქტიკულად გამოუყენებელია.
  • საერთაშორისო წითელი ჯვრის დახმარებით ხდება მხოლოდ ცხედრების შენახვა და ფოტოგრაფირება.
  • სამინისტროები თითოეულ ცხედარს უნიკალურ კოდს ანიჭებენ, თუმცა ეს პროცედურა ვერ ანაცვლებს სამეცნიერო იდენტიფიკაციას.
„ყველაზე მძიმე გრძნობაა, როცა საყვარელი ადამიანი დანომრილ საფლავშია დაკრძალული, ყოველგვარი სახელისა და ოფიციალური იდენტიფიკაციის გარეშე“, – ამბობს ლინა ალ-ასი.

წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის ინფორმაციით, სასაფლაოზე სულ 1400 საფლავია, საიდანაც 350 ჯერ კიდევ თავისუფალია. სპეციალისტები აფრთხილებენ, რომ ლაბორატორიული ბაზის გარეშე, დაკარგულთა ოჯახების ფსიქოლოგიური კრიზისი კიდევ უფრო ღრმავდება.