2016 წელს, ინდოეთის პრემიერ-მინისტრმა ნარენდრა მოდიმ ხმამაღალი პირობა დადო: ინდოეთი პაკისტანს საერთაშორისო დონეზე სრულ იზოლაციაში მოაქცევდა. ათი წლის შემდეგ, რეალობა რადიკალურად განსხვავებულია. პაკისტანი არა მხოლოდ არ აღმოჩნდა გარიყული, არამედ მსოფლიო პოლიტიკის მნიშვნელოვან მოთამაშედ რჩება.

დიპლომატიური რევერსი

ანალიტიკოსების შეფასებით, მოდის ადმინისტრაციის სტრატეგიამ, რომელიც პაკისტანის დასუსტებას ისახავდა მიზნად, საპირისპირო შედეგი გამოიღო. დღეს ისლამაბადი ჩინეთის ახლო სტრატეგიული მოკავშირეა და, რაც ყველაზე მოულოდნელია, დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის ნდობით აღჭურვილი პარტნიორი გახდა.

პაკისტანის პრემიერ-მინისტრი შეჰბაზ შარიფი და არმიის მეთაური ასიმ მუნირი გასული წლის განმავლობაში არაერთხელ იმყოფებოდნენ ვაშინგტონში. ტრამპი ღიად უჭერს მხარს პაკისტანის ხელმძღვანელობას და ასიმ მუნირს საკუთარ „საყვარელ ფელდმარშალს“ უწოდებს.

2025 წლის კონფლიქტი და ცეცხლის შეწყვეტა

2025 წლის მაისში ინდოეთსა და პაკისტანს შორის დაძაბულობამ კულმინაციას მიაღწია. ბალისტიკური რაკეტების, დრონებისა და გამანადგურებლების გამოყენებამ რეგიონი სრულმასშტაბიანი ომის ზღვარზე მიიყვანა. საბოლოოდ, ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება აშშ-ის შუამავლობით შედგა.

დონალდ ტრამპმა არაერთხელ განაცხადა, რომ სწორედ მან აარიდა თავიდან მხარეებს ბირთვული კატასტროფა. მიუხედავად იმისა, რომ ინდოეთი ტრადიციულად ეწინააღმდეგება მესამე მხარის ჩარევას ქაშმირის საკითხში, საერთაშორისო თანამეგობრობამ პაკისტანის პოზიცია უფრო ეფექტურად მიიჩნია.

წაგებული ნარატივების ბრძოლა

ანალიტიკოს მაიკლ კუგელმანის თქმით, ინდოეთმა ვერ შეძლო დაემტკიცებინა პაკისტანის კავშირი იმ თავდასხმებთან, რომლებმაც 2025 წლის მაისის ესკალაცია გამოიწვია. პაკისტანის არმიის მიერ ინდოეთის რამდენიმე გამანადგურებლის ჩამოგდებამ მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო, რამაც ისლამაბადს დიპლომატიური ქულები მოუტანა.

ინდოეთი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში „სტრატეგიული თავშეკავების“ დოქტრინას მიჰყვებოდა, მოდის მმართველობის პერიოდში უფრო აგრესიულ პოლიტიკაზე გადავიდა. თუმცა, როგორც ჩანს, ამ მიდგომამ ქვეყნის საერთაშორისო იმიჯი დააზიანა და პაკისტანს საშუალება მისცა, თავი „მსხვერპლად“ ან „დამცველად“ წარმოეჩინა.

დღეს ვაშინგტონი პაკისტანს არა როგორც პრობლემას, არამედ როგორც ირანთან შუამავალსა და რეგიონულ პარტნიორს განიხილავს. ინდოეთის მცდელობა, პაკისტანი იზოლაციაში მოექცია, საბოლოო ჯამში, თავად ნიუ-დელის დიპლომატიური გავლენის შესუსტებით დასრულდა.