დასავლეთ ნაპირზე, ტაიბეს გზაჯვარედინთან მდებარე მლეიჰატების ოჯახის კომპლექსი მავთულხლართებით არის შემოღობილი. 57 წლის მუჰამედ მლეიჰატი ამბობს, რომ ღობე მხოლოდ იმისთვისაა, რომ დასახლებულების შემოსევა ცოტა ხნით შეაფერხოს და მათი ქმედებები შესამჩნევი გახდეს. „მათ საჭრელი ხელსაწყოები აქვთ, მოდიან და ღობეს ჭრიან“, — აღნიშნავს ის.

მუჰამედი დევნილობისთვის უცხო არ არის. მისი ოჯახი 1948 წლის „ნაკბას“ დროს გამოაძევეს. ორი წლის წინ, დასახლებულების მიერ განხორციელებული ძალადობის გამო, მას მშობლიური სოფლის დატოვება მოუწია. ახლა ის იმ მიწაზე ცხოვრობს, რომელზეც საკუთრების ოფიციალური დოკუმენტი — „ტაბუ“ გააჩნია. მიუხედავად ამისა, უსაფრთხოება არ არსებობს.

ბოლო სამი წლის განმავლობაში, რეგიონში მდებარე პალესტინური ბედუინური სოფლები თითქმის სრულად დაიცალა. ძალადობის ზონა გავრცელდა იმ ტერიტორიებზეც, რომლებიც ოსლოს შეთანხმების მიხედვით პალესტინელთა სამოქალაქო კონტროლქვეშ უნდა ყოფილიყო. ადგილობრივების თქმით, მათ ყველაზე მეტად ნერია ბენ პაზისთან დაკავშირებული დაჯგუფებები ემუქრებიან.

Amnesty International-ის უახლესი ანგარიშის თანახმად, ისრაელი დასავლეთ ნაპირის დიდი ნაწილის ანექსიას მიზანმიმართული კამპანიით ახორციელებს. 2023 წლის იანვრიდან 2026 წლის აპრილამდე, დაახლოებით 6 000 პალესტინელი იძულებით იქნა გადაადგილებული. 117 თემიდან 45 მათგანი სრულად დაცარიელდა.

„სახელმწიფოს ერთადერთი გზა ამ ადამიანების გასაძევებლად არალეგალური მეთოდებია, რისთვისაც დასახლებულთა ბანდებს იყენებენ“, — ამბობს იოტამი, ისრაელელი აქტივისტი, რომელიც ადგილობრივებს იცავს. ბოლოდროინდელი სამხედრო ბრძანებებით, ტერიტორია „დახურულ სამხედრო ზონად“ გამოცხადდა, რაც პრაქტიკაში მხოლოდ აქტივისტების შესვლას ზღუდავს, ხოლო დასახლებულები ადგილზე რჩებიან.

წყლის რესურსებზე წვდომაც კი შეზღუდულია. მლეიჰატმა და მისმა მეზობლებმა პირუტყვი გაყიდეს, რადგან საძოვრები დასახლებულებმა დაიკავეს. „ხე, რომელიც მათ დარგეს, ერთადერთი მოწმეა იმისა, რომ აქ ადრე ხალხი ცხოვრობდა“, — ამბობს მუჰამედის ქალიშვილი, რომელიც ძველი ფოტოებით იხსენებს მეზობლებს, რომელთა სახლებიც ახლა დანგრეულია ან დასახლებულების მიერ არის დაკავებული.