რეჟისორმა ენტონი ჩენმა თავისი სინგაპურული ტრილოგია ახალი ფილმით, „We Are All Strangers“-ით დაასრულა. ნამუშევარი, რომელიც Variety-ის კრიტიკოსებმა უკვე შეაფასეს, მორიგი მელოდრამაა, სადაც ყურადღება ოჯახურ დინამიკასა და სოციალურ უთანასწორობაზე მახვილდება.

ორი ქორწილი და თაობათა უფსკრული

ფილმის სიუჟეტი ორ განსხვავებულ ქორწილს ეფუძნება, რაც რეჟისორის თქმით, თანამედროვე სინგაპურის სოციალურ და ეკონომიკურ ჭრილს საუკეთესოდ წარმოაჩენს. პირველი ცერემონია ახალგაზრდა წყვილისთვისაა განკუთვნილი. ეს არის ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში გამართული, პომპეზური და „ინსტაგრამისთვის მორგებული“ ღონისძიება.

ამ ეპიზოდში ჩენი ყურადღებას ამახვილებს ზედმეტად ძვირადღირებულ დეკორაციებზე, ქორეოგრაფიულ ცეკვებსა და შამპანურის დიდ ანგარიშებზე. ეს სცენა კარგად ასახავს იმ ამბიციებსა და მოლოდინებს, რაც თანამედროვე ახალგაზრდობას აკისრია.

მეორე მხარე: სიმწიფე და რეალობა

მეორე ქორწილი სრულიად განსხვავებული განწყობისაა. აქ ცენტრში შუა ხნის წყვილია, რომელიც ცხოვრების მეორე შანსს ეძებს. კონტრასტი ორ ღონისძიებას შორის აშკარაა: ერთი მხრივ, ფუფუნება და იმიჯი, მეორე მხრივ — ემოციური სიმწიფე და რეალური ადამიანური საჭიროებები.

ფილმი არ ერიდება რთულ თემებს. ჩენი ოსტატურად უსვამს ხაზს იმ დაძაბულობას, რომელიც ოჯახის წევრებს შორის თაობათა ცვლის გამო ჩნდება. ეს არის მელოდრამა, რომელიც, მიუხედავად გაწელილი სცენებისა, მაყურებელში მძაფრ ემოციებს იწვევს.

ტრილოგიის ფინალი

„We Are All Strangers“ ენტონი ჩენის კინემატოგრაფიული მოგზაურობის ლოგიკური დასასრულია. რეჟისორი კვლავ ერთგული რჩება თავისი ხელწერის — ის ყოველდღიური ცხოვრების დეტალებით ცდილობს გლობალური პრობლემების იდენტიფიცირებას. ფილმი სინგაპურულ საზოგადოებას არა როგორც მონოლითურ ერთეულს, არამედ როგორც ურთიერთგამომრიცხავი ინტერესების მქონე ადამიანთა ერთობლიობას, ისე აჩვენებს.

კრიტიკოსების შეფასებით, მიუხედავად ფილმის ხანგრძლივობისა, ის მაინც ახერხებს მაყურებლის ჩართულობის შენარჩუნებას, რაც ჩენის, როგორც სცენარისტისა და რეჟისორის, მთავარი სიძლიერეა.