ოლივიე ლაქსეს ახალი ნამუშევარი „სირატი“ (Sirât) მაყურებელს გზაზე გაჰყავს, რომელიც კომფორტულ მოგზაურობას ნამდვილად არ ჰგავს. ფილმი წარმოადგენს უცნაურ და ნერვების მომშლელ ოდისეას, სადაც პერსონაჟები ცივილიზაციის მიღმა, უდაბნოს გაუსაძლის სივრცეში აღმოჩნდებიან.

Variety-ს შეფასებით, ფილმი გამოირჩევა ესკალაციური სიგიჟითა და დაძაბულობით. რეჟისორი ოლივიე ლაქსე მაყურებელს სვამს კითხვას: ვართ თუ არა ჩვენ მხოლოდ გულგრილი ღმერთის სათამაშოები?

პურგატორია უდაბნოს გულში

სიუჟეტი ვითარდება გზაზე, რომელიც „არსად“ იწყება და „სადღაც შორს“ მთავრდება. ეს გზა ერთგვარ პურგატორიად იქცევა პერსონაჟებისთვის, სადაც ყოველი ნაბიჯი უფრო მეტად ამძაფრებს ფსიქოლოგიურ დაძაბულობას. ლაქსეს კინემატოგრაფიული ხედვა მაყურებელს აიძულებს, გაიზიაროს გმირების გაუსაძლისი მდგომარეობა.

ფილმის მთავარი ღირსება სწორედ ეს „დაძაბულობის ესკალაციაა“. ლაქსე ოსტატურად იყენებს გარემოს, რათა შექმნას განცდა, რომ გმირები საკუთარი ბედის ტყვეები არიან. არცერთი პერსონაჟი არ არის დაზღვეული იმ ქაოსისგან, რომელიც გზად ელოდებათ.

კინემატოგრაფიული გამოცდილება

კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ „სირატი“ არ არის ტიპური საგზაო ფილმი. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც მაყურებელს ფსიქოლოგიურ ზღვარზე აყენებს. ოლივიე ლაქსე კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ შეუძლია რთული, მეტაფორული ამბების თხრობა მინიმალისტური, მაგრამ მძლავრი ვიზუალური საშუალებებით.

ფილმის ატმოსფერო იმდენად მძიმეა, რომ მაყურებელი მას პერსონაჟებთან ერთად განიცდის. „სირატი“ არ გვთავაზობს მარტივ პასუხებს, ის მხოლოდ აძლიერებს კითხვებს ადამიანის არსებობისა და ბედისწერის შესახებ.