BBC-ის ეკრანებზე ჯეიმს გრემის ოლივიეს პრემიის ლაურეატი პიესის, „Dear England“-ის ადაპტაცია გამოდის. ოთხნაწილიანი სერიალი მაყურებელს 1996 წლის ევროპის ჩემპიონატის ნახევარფინალში გარეთ საუთგეიტის მიერ გაფუჭებული პენალტის დრამატული კადრებით უბრუნდება. ეს მომენტი ინგლისური ფეხბურთის ისტორიაში ერთგვარ „ეროვნულ ტრავმად“ იქცა.

ფეხბურთი როგორც ეროვნული ფსიქოლოგია

სერიალი საუთგეიტის მწვრთნელობის დასაწყისს 2016 წლის კრიზისული პერიოდიდან იწყებს. გუნდი ისლანდიასთან მარცხის შემდეგ დემორალიზებულია, ქვეყანაში კი ბრექსიტის მოლოდინი სუფევს. ჯოზეფ ფაინსი, რომელიც თეატრალურ სცენაზეც წარმატებით ასრულებდა ამ როლს, საუთგეიტის პერსონაჟს დაუცველობითა და განსაკუთრებული მორალური პასუხისმგებლობით წარმოგვიდგენს.

სიუჟეტი დეტალურად გვიჩვენებს, თუ როგორ ცდილობს მწვრთნელი გუნდის ფსიქოლოგიური მდგომარეობის შეცვლას. ამისთვის ის ფსიქოლოგ დოქტორ პიპა გრეინჯს (ჯოდი უიტაკერი) იწვევს. ფილმი არ შემოიფარგლება მხოლოდ მოედანზე მიმდინარე მოვლენებით; ის ეხება ისეთ მწვავე თემებს, როგორიცაა რასიზმი ფანებს შორის, მამაკაცურობის თანამედროვე აღქმა და ინგლისური ღირებულებების გააზრება.

ემოციური დაძაბულობა და სიმართლე

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მსახიობი ვიზუალურად არ ჰგავს რეალურ ფეხბურთელებს, სერიალის დინამიკა მაყურებელს მალევე ითრევს. სცენარი ოსტატურად აბალანსებს იუმორსა და მძიმე ემოციურ სცენებს. აღსანიშნავია რასობრივი დისკრიმინაციის ამსახველი ეპიზოდები, რომლებიც მაყურებელზე ძლიერ შთაბეჭდილებას ახდენს.

„Dear England“ არ არის მხოლოდ დოკუმენტური ქრონიკა გამარჯვებებისა და მარცხების შესახებ. ეს არის პერსონალური ისტორია ადამიანზე, რომელმაც საკუთარი ტკივილი ეროვნული გუნდის გაჯანსაღების ინსტრუმენტად აქცია. სერიალი გვაჩვენებს, თუ რაოდენ დიდია სპორტის გავლენა საზოგადოებრივ განწყობაზე.

დასკვნითი სცენები, სადაც საუთგეიტი მსოფლიო ჩემპიონატზე პენალტების სერიაში გამარჯვებას ზეიმობს, მაყურებელს აიძულებს კიდევ ერთხელ დაფიქრდეს ფეხბურთის სოციალურ მნიშვნელობაზე. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც ყველას, ვისაც ფეხბურთი ოდესმე უყვარდა, გულგრილს არ დატოვებს.