2004 წელი, „სუპერ ბოულის“ შესვენება. 140 მილიონზე მეტი ტელემაყურებლის თვალწინ ჯასტინ ტიმბერლეიკმა ჯენეტ ჯექსონს კოსტიუმის ნაწილი ჩამოგლიჯა, რამაც მომღერლის მკერდი წამიერად გამოაჩინა. ეს ინციდენტი, რომელიც სულ რაღაც 9/16 წამს გაგრძელდა, ისტორიაში „Nipplegate“-ის სახელით შევიდა და ჯექსონის კარიერა თითქმის გაანადგურა.

ლონდონის Brixton House-ში დადგმული პაულა ვარჯაკის სპექტაკლი „Nine Sixteenths“ სწორედ ამ მოვლენას და მის თანმდევ სოციალურ უსამართლობას აანალიზებს. რეჟისორ ემილი აბუდის ხელმძღვანელობით, დადგმა იყენებს ქორეოგრაფიას, ლიპ-სინქს და მულტიმედიურ ელემენტებს, რათა აჩვენოს, თუ როგორ იმოქმედა რასობრივმა და გენდერულმა მიკერძოებამ ამ ინციდენტის შედეგებზე.

ორმაგი სტანდარტები შოუბიზნესში

სპექტაკლის ავტორები ხაზს უსვამენ კონტრასტს: მაშინ, როცა ჯენეტ ჯექსონი ინდუსტრიის „შავ სიაში“ მოხვდა და წლების განმავლობაში იჩაგრებოდა, ჯასტინ ტიმბერლეიკის კარიერა შეუფერხებლად განვითარდა. 2018 წელს ტიმბერლეიკი კვლავ მიიწვიეს „სუპერ ბოულის“ შოუზე, რაც ავტორების აზრით, მამაკაცებით დომინირებული ინდუსტრიის სახეა.

სცენაზე პაულა ვარჯაკთან ერთად პოლინ მეიერსი, ჟულიენ დოკო, ჩია ფინიქსი და ჟესტების ენის შემსრულებელი ვინესა ბრანტი დგანან. სპექტაკლი არ შემოიფარგლება მხოლოდ მუსიკალური ინდუსტრიით. მასში საუბარია მედიის მიერ შექმნილ ნეგატიურ ნარატივებზე, რომლებიც მეგან მარკლის, დაიან ებოტისა და ფრანჩესკა ამევუდა-რივერსის მსგავსი ფიგურების მიმართაც ვრცელდება.

თეატრი, როგორც კრიტიკული ხმა

სპექტაკლის ბოლო ნაწილი სოციალურ კრიტიკაში გადადის, სადაც მსახიობები პირად შიშებსა და ინდუსტრიულ ზეწოლაზე ღიად საუბრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი კრიტიკოსი ამ ნაწილს უფრო განზოგადებულს უწოდებს, მისი გზავნილი რჩება მკაფიო: საზოგადოებრივი სტიგმა და უსამართლობა კვლავ რჩება რეალურ პრობლემად.

„Nine Sixteenths“ არ არის მხოლოდ დოკუმენტური თეატრი, ეს არის ჯენეტ ჯექსონისადმი მიძღვნილი მუსიკალური სიყვარულის წერილი, რომელიც მაყურებელს აიძულებს, გადახედოს წარსულის სკანდალებს ახალი, უფრო სამართლიანი პერსპექტივით.