ბუკერის პრემიის ლაურეატი, ირლანდიელი მწერალი და სცენარისტი როდი დოილი კარიერაში მრავალფეროვანი პროექტებით გამოირჩევა. მიუხედავად იმისა, რომ მან არაერთი წიგნი, ფილმი და პიესა შექმნა, მკითხველისთვის ყველაზე ემოციურ ნაშრომად მაინც 1996 წელს გამოცემული „ქალი, რომელიც კარში შევიდა“ რჩება.

პერსონაჟები, რომლებიც ცხოვრებას ცვლიან

დოილი აღიარებს, რომ პაულა სპენსერის პერსონაჟთან ერთად ათწლეულებია ცხოვრობს. ის იხსენებს, რომ პანდემიის დროს, ვაქცინაციის შემდეგ შინ დაბრუნებულმა, პაულას პერსპექტივით დაიწყო ფიქრი, რამაც საბოლოოდ ახალი რომანის, „ქალები კარის მიღმა“-ს იდეა შვა. მწერლის თქმით, პერსონაჟები ხშირად რეალური ადამიანების დაკვირვებიდან იბადებიან.

რჩევები დამწყებ ავტორებს

როდესაც მწერლებს რჩევებს აძლევს, დოილი ხაზს უსვამს საკუთარი თავის მიმართ კეთილგანწყობას. მისი მთავარი რეკომენდაციაა: „ჯერ რაოდენობა, შემდეგ ხარისხი“. მწერალი მოუწოდებს კოლეგებს, არ შეეშინდეთ დიდი მოცულობის წერის, რადგან დეტალები და სტილი პროცესში, პერსონაჟებთან გაცნობისას იკვეთება.

„თუ დღეში 1000 სიტყვას დაწერ, ეს გაცილებით მნიშვნელოვანია, ვიდრე 50 იდეალური სიტყვის ძიება“, – ამბობს ავტორი.

ჯოისი და დუბლინური კლიშეები

დოილი უარყოფს გავრცელებულ მოსაზრებას, თითქოს ის ჯეიმს ჯოისს აკნინებს. მწერალი განმარტავს, რომ დუბლინელ ავტორებს მუდმივად ჯოისის შესახებ ეკითხებიან, რაც თავისთავად დამღლელი პროცესია. მისი თქმით, ჯოისს დუბლინის ქუჩებზე მონოპოლია არ აქვს, თუმცა „ულისეს“ ის თავადაც სიამოვნებით კითხულობს.

საინტერესოა მწერლის დამოკიდებულება საკუთარი გარდაცვალების რიტუალის მიმართაც: მან განაცხადა, რომ სურს, დაკრძალვაზე „Match Of The Day“-ს მუსიკა გაისმას, რადგან ეს გადაცემა ბავშვობიდან მისი განუყოფელი ნაწილია.

საბოლოოდ, როდი დოილი აღნიშნავს, რომ მწერლობისთვის აუცილებელი „ქავილი“ — შემოქმედებითი ენერგია — მისთვის ჯერ კიდევ ხელმისაწვდომია და ის მზადაა ახალი ისტორიების შესაქმნელად.