ბრიტანული ტელევიზიის ისტორიაში ახალი ეპოქა დაიწყო. შოუ „The Assembly“, სადაც 28 ნეიროგანსხვავებული ინტერვიუერი ცნობილ სტუმრებს ისეთ კითხვებს უსვამს, რომლებსაც ტრადიციულ გადაცემებში ვერასდროს მოისმენთ, ტელევიზიის წესებს სრულად ანგრევს.

პროექტი, რომელიც საფრანგეთიდან დაიწყო და მთელ მსოფლიოში გავრცელდა, სტუმრებისგან არ მოითხოვს პიარს ან წინასწარ დაწერილ სცენარს. აქ მთავარია გულწრფელობა. როდესაც რეალითი-ვარსკვლავი რაილან კლარკი სტუდიაში მივიდა, პირველი კითხვები, რაც დაუსვეს, იყო: „ეს შენი ნამდვილი კბილებია?“ და „ოდესმე გიფიქრია ნამდვილი რუჯის მიღებაზე?“

პროვოკაციული კითხვები და ემოციური შედეგები

„The Assembly“-ს წესები მკაცრია: არ არსებობს აკრძალული თემები. სტუმრებს ეკითხებიან ყველაფერზე — განქორწინებიდან დაწყებული, სექსუალური ორიენტაციითა და ფინანსური პრობლემებით დამთავრებული. სტივენ ფრაის მსგავსი ვარსკვლავები, რომლებსაც მიჩვეული ვართ პოლიტკორექტულ ინტერვიუებს, აქ სრულიად მოულოდნელ და პირად კითხვებს ხვდებიან.

შოუს წარმატების საიდუმლო დროსა და მიდგომაშია. თუ ტრადიციულ თოქ-შოუებში სტუმარს მხოლოდ 10 წუთი აქვს, აქ კამერები სამი საათის განმავლობაში მუშაობს. ეს დრო საკმარისია იმისთვის, რომ სტუმარი მოდუნდეს და ნიღაბი ჩამოიხსნას. შედეგად, ვიღებთ არა დადგმულ შოუს, არამედ რეალურ ადამიანურ კავშირს.

რატომ არის ეს რევოლუციური?

პროდიუსერ სტიუ რიჩარდსის თქმით, შოუს მიზანი მხოლოდ ინკლუზიურობა არ არის. „ჩვენ შეგვეძლო გადაგვეღო დოკუმენტური ფილმი აუტიზმის შესახებ, მაგრამ სიმართლე ისაა, რომ მას არავინ უყურებდა. „The Assembly“ პირველ რიგში გასართობია, რომელიც ინკლუზიურობას ბუნებრივად, ყოველგვარი პათოსის გარეშე ახორციელებს,“ — ამბობს რიჩარდსი.

პანელის წევრები, რომელთა ასაკიც 18-დან 77 წლამდე მერყეობს, თავად აკონტროლებენ პროცესს. ისინი არ არიან მხოლოდ „შოუს ნაწილი“ — ისინი არიან ინტერვიუერები, რომლებიც თავიანთი ცხოვრებისეული გამოცდილებით სვამენ კითხვებს. მსახიობი დენი დაიერი, რომელიც შოუს ერთ-ერთი სტუმარი იყო, აღიარებს, რომ ეს იყო მისი კარიერის საუკეთესო ინტერვიუ.

„ეს შოუ არის დასტური იმისა, რომ მაყურებელს სწყურია გულწრფელობა და არა სცენარის მიხედვით გათამაშებული დიალოგები,“ — აცხადებენ შოუს შემქმნელები.

დღეს „The Assembly“ უკვე 20 ქვეყანაშია ლიცენზირებული. ის ამტკიცებს, რომ ნეიროგანსხვავებულ ადამიანებს შეუძლიათ შექმნან კონტენტი, რომელიც არა მხოლოდ ინფორმაციულია, არამედ კომერციულად წარმატებული და სოციალურად მნიშვნელოვანია.