კანის კინოფესტივალის წლევანდელ პროგრამაში რეჟისორ ვალესკა გრიზებახის ახალი ნამუშევარი, „The Dreamed Adventure“ მოექცა. ფილმი კიდევ ერთხელ ადასტურებს რეჟისორის მიდრეკილებას რთული, ბუნდოვანი და მრავალშრიანი ისტორიებისადმი, რომლებიც მაყურებელს დასკვნების დამოუკიდებლად გამოტანას ავალდებულებს.

სიუჟეტი ბულგარეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მატოჩინას მიდამოებში ვითარდება. ფილმის მთავარი გმირი, ვესკა (იანა რადევა), არქეოლოგიურ გათხრებს ხელმძღვანელობს. მისი მშვიდი ყოველდღიურობა მოულოდნელად ირღვევა, როდესაც მას ძველი ნაცნობი, საიდი (სულეიმან ალილოვი ლეტიფოვი) დაუკავშირდება. საიდი, რომელიც წლების განმავლობაში კრიმინალურ გარიგებებში იყო ჩართული, რეგიონში საეჭვო მიზნებით ბრუნდება.

წარსულის აჩრდილები და თანამედროვე გამოწვევები

გრიზებახი ფილმში ოსტატურად იყენებს ბალკანეთის ომებისა და კომუნისტური ეპოქის მძიმე მემკვიდრეობას. რეგიონი, სადაც მოქმედება ვითარდება, სავსეა მეხსიერების ფრაგმენტებით. რეჟისორი აქცენტს აკეთებს იმაზე, თუ როგორ ცდილობენ ადამიანები წარსულის დამალვას ან მისგან სარგებლის მიღებას.

ფილმში საინტერესოდ არის წარმოჩენილი კონტრასტი არქეოლოგიურ გათხრებსა და თანამედროვე კრიმინალურ ბიზნესს შორის. ადგილობრივი კრიმინალური ავტორიტეტი, მეტსახელად „ყორანი“, ცდილობს საიდი ადამიანებით ვაჭრობის უკანონო ქსელში ჩაითრიოს, რაზეც გმირი უარს აცხადებს. ეს დაპირისპირება ფილმს დაძაბულობას სძენს, თუმცა რეჟისორი ტრადიციულ სათრილერო ელემენტებს თავს არიდებს.

არაპროფესიონალი მსახიობების ეფექტი

გრიზებახისთვის დამახასიათებელია არაპროფესიონალი მსახიობების გამოყენება, რაც ფილმს განსაკუთრებულ ავთენტურობას ანიჭებს. სცენები, სადაც პერსონაჟები მაგიდასთან საუბრობენ, ხუმრობენ და წარსულს იხსენებენ, მოკლებულია სცენარულ სიმკაცრეს და ბუნებრივ ენერგიას ასხივებს.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი შეიცავს საინტერესო ვიზუალურ დეტალებს — მათ შორის კომუნისტური ეპოქის სასტუმროებსა და პოლონელი მუშების ჯგუფს მზის პანელების ქარხანაში — მაყურებლისთვის ფილმის მთავარი სათქმელი შესაძლოა ბოლომდე გაუგებარი დარჩეს. რეჟისორი თითქოს მიზანმიმართულად ტოვებს სიუჟეტურ ხარვეზებს, რაც ნამუშევარს ერთგვარ „დახურულ“ ხასიათს აძლევს.

„The Dreamed Adventure“ არ არის ტრადიციული სათავგადასავლო ფილმი. ეს არის ნელი ტემპის მქონე დაკვირვება ადამიანებზე, რომლებიც ცდილობენ საკუთარი ადგილი იპოვონ ცვალებად და ხშირად სასტიკ გარემოში. გრიზებახი კვლავ რჩება ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ რეჟისორად, რომლის კინოენა არ საჭიროებს მარტივ ახსნებს.