26 მაისი — საქართველოს დამოუკიდებლობის დღე, წელს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი დისკუსიის საგანი გახდა. საჯარო სივრცეში გაჟღერებული კრიტიკული მოსაზრებების თანახმად, სახელმწიფო დღესასწაული არ უნდა იქცეს პოლიტიკური ჯგუფების ან ვიწრო ფინანსური ინტერესების მქონე პირთა მანიპულაციის იარაღად.

ვინ არის დღესასწაულის ნამდვილი მფლობელი?

კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ დამოუკიდებლობის დღის არსი გაცილებით ფართოა, ვიდრე ნებისმიერი პოლიტიკური გაერთიანების დღის წესრიგი. საზოგადოების ნაწილი მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია ამ უმნიშვნელოვანესი თარიღის მითვისება იმ პირთა მიერ, ვინც ეჭვქვეშ აყენებს ქვეყნის სუვერენულ ფასეულობებს.

განსაკუთრებული აქცენტი კეთდება იმაზე, რომ დღესასწაული ეკუთვნის არა ე.წ. „ლებედის დამფინანსებლებს“ ან ისტორიული კონტექსტის მახინჯად აღმქმელებს, არამედ იმ ადამიანებს, რომლებიც ათწლეულების განმავლობაში იბრძოდნენ საქართველოს თავისუფლებისა და დემოკრატიული განვითარებისთვის.

ისტორიული კონტექსტი და თანამედროვე გამოწვევები

დისკუსიის მთავარი მესიჯი მდგომარეობს იმაში, რომ 26 მაისი არის ერთიანობის სიმბოლო. როდესაც პოლიტიკური ფიგურები ცდილობენ ამ დღის „პრივატიზებას“, ისინი არღვევენ იმ ისტორიულ კავშირს, რომელიც 1918 წლის პირველ რესპუბლიკასთან გვაქვს.

  • პოლიტიკური მანიპულაციების დაუშვებლობა სახელმწიფო დღესასწაულებზე.
  • ხალხის როლი დამოუკიდებლობის შენარჩუნებაში.
  • ისტორიული მეხსიერების დაცვა გაყალბებისგან.

საზოგადოებრივი პროტესტი მიმართულია იმ ტენდენციის წინააღმდეგ, სადაც პოლიტიკური ელიტა ცდილობს საკუთარი დღის წესრიგი დააკავშიროს სახელმწიფოებრიობის აღნიშვნასთან. ექსპერტები თანხმდებიან, რომ ეროვნული დღესასწაულები უნდა აერთიანებდეს და არა ყოფდეს საზოგადოებას.

„დამოუკიდებლობა არ არის ფინანსური ან პოლიტიკური პროექტი, ეს არის ხალხის ნება, რომელიც დაცვას საჭიროებს“, - აღნიშნავენ პროცესების დამკვირვებლები.

საბოლოო ჯამში, დამოუკიდებლობის დღის ირგვლივ გამართული ეს დისკუსია კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ქართული საზოგადოება მგრძნობიარედ რეაგირებს სახელმწიფო ფასეულობების ინსტრუმენტალიზაციაზე. ქვეყნის თავისუფლება რჩება მთავარ ღირებულებად, რომელიც არცერთ პოლიტიკურ ჯგუფს არ უნდა ჰქონდეს მითვისებული.