გიორგი თარგამაძე 26 მაისის წინ ეროვნული დამოუკიდებლობის არსს ეხმიანება. მისი თქმით, ქვეყნის თავისუფლება ყვავილს ჰგავს — თუ მას მხოლოდ მოწონებით შემოიფარგლები, ვერ შეინარჩუნებ. საჭიროა ყოველდღიური ზრუნვა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, შედეგი გარდაუვალია.

ავტორი ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ დღეს საქართველოში სახელმწიფოებრიობის ფასადი შენარჩუნებულია, თუმცა მისი შინაარსი იცლება. ეს პროცესი, მისივე შეფასებით, ბოლო ორი წელია განსაკუთრებით გააქტიურდა.

რა იმალება „დამოუკიდებლობის“ უკან?

თარგამაძე აღნიშნავს, რომ დამოუკიდებლობის დღე არ უნდა შემოიფარგლებოდეს მხოლოდ დროშებით, მუსიკით და ფეისბუქის ჩარჩოებით. რეალური თავისუფლება გულისხმობს:

  • ქვეყნის დაცვას რუსულ პოლიტიკურ ორბიტაზე გაწევრიანების მცდელობებისგან;
  • დემოკრატიული ინსტიტუტების გაძლიერებას და არა მხოლოდ მათი ფასადის შენარჩუნებას;
  • ეროვნული იდენტობისა და კულტურული კოდის შენარჩუნებას, რომელსაც საფრთხე ემუქრება.

ჟურნალისტი ხაზს უსვამს, რომ ქართველობის ტრადიციული ღირებულებები — პატიოსნება, სტუმარ-მასპინძლობა და სამართლიანობა — დღეს ხშირად „უფესვო ბუტაფორიით“ იცვლება. ეს პროცესი საზოგადოებას თავისუფლების შეგრძნებას აცლის.

გამოწვევები საგარეო ასპარეზზე

სტატიაში ხაზგასმულია კონტრასტი: 26 მაისს, როდესაც საქართველო დამოუკიდებლობას ზეიმობს, დასავლელი პარტნიორების აქტიურობა იკლებს. ამერიკის სახელმწიფო მდივანი ვიზიტს ერევანში გეგმავს, საქართველო კი საერთაშორისო მხარდაჭერის და ევროპული სიმბოლოების გარეშე რჩება.

„დარჩა სცენა, სიმბოლოები, ოფიციალური სიტყვები, მაგრამ ნელ-ნელა გაქრა ის პოლიტიკური და ღირებულებითი შინაარსი, რაც ამ თარიღს ნამდვილ მნიშვნელობას ანიჭებს“, — წერს თარგამაძე.

დასკვნა: თავისუფლება როგორც ფესვი

ავტორის აზრით, თავისუფლება საქართველოს ფესვია. თუ საზოგადოება ამ ფესვს არ მოუვლის და არ დაიცავს, ქვეყანა დარჩება დეკორაციად, სადაც დროშა ფრიალებს, თუმცა თავისუფლების სული აღარ არის.

26 მაისს გარეთ გასვლა მხოლოდ ზეიმისთვის არ არის საჭირო. ეს არის დემონსტრაცია იმისა, რომ ქვეყნის დამოუკიდებლობა მოქალაქეებისთვის ძვირფასია და ისინი არ შეეგუებიან მის შინაარსობრივ გაცარიელებას.