საქართველოს მთავრობის გადაწყვეტილება ჩინეთთან სტრატეგიული პარტნიორობის შესახებ ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე, პოლიტიკურ წრეებში კრიტიკულ შეფასებებს იწვევს. 2026 წლის 9 ივნისს ხელმოწერილი დოკუმენტი, პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძის განცხადებით, ორმხრივ ურთიერთობებს ახალ ეტაპზე გადაიყვანს და ქვეყანას პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სარგებელს მოუტანს.

თუმცა, ისტორიკოსი თეიმურაზ პაპასკირი მიიჩნევს, რომ ეს ნაბიჯი საგანგაშოა, რადგან ხდება მაშინ, როდესაც აშშ-თან სტრატეგიული პარტნიორობა ფაქტობრივად შეჩერებულია, ხოლო ევროკავშირთან ურთიერთობები მძიმე ფაზაშია.

რუსეთის გავლენის ფაქტორი

პაპასკირის თქმით, ჩინეთი რუსეთის მთავარი სტრატეგიული პარტნიორია. მისი შეფასებით, ასეთ სახელმწიფოსთან ალიანსში შესვლა ავტომატურად ნიშნავს რუსეთის, როგორც ოკუპანტი ქვეყნის, მოკავშირეთა ბანაკში აღმოჩენას.

ექსპერტი ხაზს უსვამს, რომ ჩინეთი არასდროს უჭერდა მხარს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას იმ ფორმით, როგორც ამას დასავლელი პარტნიორები აკეთებენ. კერძოდ, ჩინეთი მუდმივად თავს იკავებს გაეროს რეზოლუციების მხარდაჭერისგან, რომლებიც აფხაზეთიდან დევნილთა დაბრუნებას ეხება.

ეკონომიკური რისკები და პოლიტიკური ვექტორი

„ჩინური ფინანსური პროექტები ხშირად ქმნის სერიოზულ პრობლემებს სხვადასხვა ქვეყნისთვის, განსაკუთრებით აფრიკის კონტინენტზე“, — აცხადებს პაპასკირი. ის მიიჩნევს, რომ ჩინეთის ეკონომიკური ინტერესები ვერ შეცვლის ევროპულ და ამერიკულ პარტნიორობას, რომლებიც საქართველოს მოსახლეობის მენტალობასთან ყველაზე ახლოს დგას.

ისტორიკოსის აზრით, „ქართული ოცნება“ ამ ნაბიჯით აშშ-ს პირდაპირ ანიშნებს, რომ ვაშინგტონთან ურთიერთობის შენარჩუნება პრიორიტეტული აღარ არის. პაპასკირის შეფასებით, მმართველი გუნდი ცდილობს ავტორიტარული მმართველობის სტილი დაამკვიდროს, თუმცა ამის რესურსი ქვეყანას არ გააჩნია.