სახელმწიფოს გააჩნია ძალის გამოყენების ლეგიტიმური უფლება, თუმცა ეს ინსტრუმენტი საზოგადოებამ მხოლოდ წესრიგის დასაცავად გადასცა. გორში მომხდარმა ინციდენტმა, სადაც პოლიციელები მოქალაქეებს ფიზიკურად გაუსწორდნენ, ეს ზღვარი მკაფიოდ გამოკვეთა.

რომ არა გავრცელებული ვიდეოკადრები, სავარაუდოდ, საზოგადოება მორიგ ოფიციალურ ვერსიას მოისმენდა, სადაც დამნაშავედ თავად დაზარალებულები გამოიყვანდნენ. ვიდეომასალამ ხელისუფლება იძულებული გახადა, გარკვეული ზომები მიეღო, თუმცა ამჟამად აქცენტი სისტემურ პასუხისმგებლობაზე კი არა, ცალკეულ პირთა გადაცდომებზე კეთდება.

თვალთმაქცობა თუ სისტემური მეთოდი?

ავტორის დაკვირვებით, თვალთმაქცობა სწორედ იმაშია, რომ რეაგირება მხოლოდ მაშინ ხდება, როდესაც დანაშაული ვიდეოზეა აღბეჭდილი. იმ შემთხვევებში, როდესაც ასობით ადამიანი საუბრობს მსგავს სისასტიკეზე, სისტემა კვლავ უცვლელი რჩება.

პოლიტიკური ლიდერების, ჟურნალისტებისა და აქტივისტების მიმართ განხორციელებული წნეხი, დაშინება და წამება არ არის შემთხვევითი მოვლენა. ეს მმართველობის მეთოდია, რომელშიც მსხვერპლის ოჯახის წევრების შიშიც კი დამნაშავეების ხელში იარაღად გამოიყენება.

ინსტიტუტების როლი

დემოკრატიულ სახელმწიფოში მედია, სახალხო დამცველი და სამოქალაქო კონტროლი პოლიციის მტრები არ არიან. პირიქით, ეს მექანიზმები პოლიციას იცავს მთავარი ცდუნებისგან — ძალის გამოყენების უფლება ძალადობაში არ გადაიზარდოს.

დღეს კი ვხედავთ საპირისპირო პროცესს. ვინც ამ მექანიზმებს იცავს, მათ „აგენტებს“ ან „მოღალატეებს“ უწოდებენ. ეს მიზანმიმართული პროცესი კი საბოლოოდ სახელმწიფოს საფუძვლებს ანგრევს.

დასკვნა

გორის სისასტიკე არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის ტკივილი. ეს არის განგაშის ზარი მთელი საზოგადოებისთვის. თუ კანონიერი ძალისა და ძალადობის გამყოფი ხაზი არ იქნება დაცული, სახელმწიფო დაკარგავს თავის მთავარ ფუნქციას — მოქალაქის დაცვას.

საბოლოო ჯამში, პოლიციური სახელმწიფოს ჭაობში ყველა იძირება — ისიც, ვინც დღეს სხვების მიმართ ძალადობას ამართლებს და ისიც, ვინც დუმილს ამჯობინებს.