ამერიკული გამოცემა The Washington Post-ი საქართველოს ხელისუფლებას მკაცრად აკრიტიკებს. გამოცემის სარედაქციო წერილში ნათქვამია, რომ ქვეყანა, რომელიც ოდესღაც შეერთებული შტატების მტკიცე მოკავშირე იყო, სულ უფრო მეტად ირანის „ორბიტისკენ“ მიიწევს.

სტატიის ავტორები აღნიშნავენ, რომ „ქართული ოცნება“ ტრამპის ადმინისტრაციასთან გარიგებაზე დამყარებულ ურთიერთობას შეეცდება, თუმცა პარალელურად ღიად ეარშიყება ამერიკის მტრად მიჩნეულ ირანს. ავტორების თქმით, ეს პროცესი წლების განმავლობაში მიმდინარეობდა.

ირანული გავლენა საქართველოში

გამოცემა ყურადღებას ამახვილებს საქართველოში ირანული ინსტიტუტების გააქტიურებაზე. სტატიაში ნახსენებია სანქცირებული „ალ-მუსტაფას“ უნივერსიტეტის ფილიალები და საქველმოქმედო ფონდები, რომლებიც, ავტორების მტკიცებით, შიიტ მოსახლეობაზე გავლენის მოპოვებას ემსახურება.

გარდა ამისა, 2025 წლის მონაცემებით, საქართველოში ასობით ირანული კომპანია ფიქტიურ მისამართებზეა რეგისტრირებული. სტატიაში ასევე ხაზგასმულია, რომ საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე ესწრებოდა ირანის საელჩოს მიერ ორგანიზებულ ისლამური რევოლუციის წლისთავისადმი მიძღვნილ ღონისძიებას.

რა მოთხოვნებს აყენებს დასავლეთი?

The Washington Post-ი სვამს კითხვას, რატომ უნდა გააგრძელოს ტრამპის ადმინისტრაციამ საქართველოსთან თანამშრომლობა, თუკი ხელისუფლება არ შეცვლის მიდგომას. გამოცემის შეფასებით, ურთიერთობების აღდგენისთვის აუცილებელია:

  • პოლიტიკური პატიმრების გათავისუფლება;
  • სამოქალაქო უფლებების აღდგენა;
  • პროდასავლური საზოგადოების წინააღმდეგ რეპრესიების შეწყვეტა;
  • ირანთან დაკავშირებული პროქსელების დაშლა.

ხელისუფლების პასუხი

ქართველი მაღალჩინოსნები ამერიკული გამოცემის წერილს კრიტიკულად შეხვდნენ. პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ სტატიას „აგენტურის“ მიერ მართული თავდასხმა უწოდა და აღნიშნა, რომ სახელმწიფომ შესაძლოა სამართლებრივი რეაგირებაც მოახდინოს.

პარლამენტის თავმჯდომარემ შალვა პაპუაშვილმა კი წერილი „ლობისტურ პროდუქტად“ შეაფასა. მან კვლევის თანაავტორი გიორგი კანდელაკი გააკრიტიკა და მას „საქართველოს პირველი მოღალატე“ უწოდა.

სტატიის ავტორები მიიჩნევენ, რომ საქართველოს ამჟამინდელი კურსი რეგიონული უსაფრთხოების დინამიკასაც ცვლის, რადგან თბილისი ცდილობს აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის მიმდინარე სამშვიდობო პროცესებში საკუთარი როლი მოიპოვოს, თუმცა დასავლეთის ნდობის გარეშე ეს ამოცანა რთულად შესასრულებელია.