ქლოე 26 წლისაა და ცხოვრებაში ერთ-ერთ ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებას იღებს. ენდომეტრიოზით გამოწვეული „საშინელი“ ტკივილის გამო, რომელსაც ქირურგიული ჩარევებიც ვერ შველის, ის საშვილოსნოს ამოკვეთას გეგმავს. ეს ნიშნავს, რომ მას შვილის გაჩენის შესაძლებლობა აღარ ექნება.

„მე იმ წერტილამდე მივედი, როცა ბავშვის მოვლა ფიზიკურად არ შემიძლია. ეს არ იქნება სამართლიანი. მინდა, ყველაფერი ამოვიღო, რომ ცხოვრების ხარისხი მაინც გავიუმჯობესო“, — ამბობს ის ედინბურგში, საკუთარ სახლში.

ენდომეტრიოზი, რომელიც რეპროდუქციული ასაკის ყოველ მეათე ქალს აწუხებს, ხშირად „უხილავ“ დაავადებად რჩება. არსებობს მცდარი შეხედულება, თითქოს ეს მხოლოდ მტკივნეული მენსტრუაციაა. რეალურად, ეს არის სისტემური ანთებითი პროცესი, როდესაც საშვილოსნოს ლორწოვანი გარსის მსგავსი უჯრედები ორგანიზმის სხვა ნაწილებში — მაგალითად, ნაწლავებსა თუ ფილტვებში — იწყებს ზრდას.

ყოველთვიური ჰორმონალური ციკლის დროს ეს ქსოვილები სქელდება და სისხლდენას იწყებს, რაც მიმდებარე ორგანოების ანთებას და ნაწიბურების წარმოქმნას იწვევს. პაციენტები აღწერენ ამას, როგორც „ძვლების გამანადგურებელ“ ტკივილს, რომელიც ყოველდღიურ საქმიანობას შეუძლებელს ხდის.

დიაგნოსტირების პროცესი ხშირად წლებს ითვლის. დიდ ბრიტანეთში საშუალოდ 9 წელი და 4 თვეა საჭირო, ხოლო ეთნიკური უმცირესობებისთვის ეს პერიოდი 11 წლამდე იზრდება. იყო შემთხვევები, როდესაც პაციენტებს 25 წელი დასჭირდათ დიაგნოზის მისაღებად, რადგან ტკივილის მიზეზად ხშირად სხვა ორგანოებს, მაგალითად, აპენდიქსს მიიჩნევდნენ.

დაავადება, რომელიც მსოფლიოში 176 მილიონზე მეტ ქალს აწუხებს, ჯერჯერობით განუკურნებელია. ქირურგიული ჩარევა ზოგჯერ მხოლოდ დროებით შვებას იძლევა. ეკონომიკური თვალსაზრისით, ეს მდგომარეობა უზარმაზარ ზიანს აყენებს საზოგადოებას — მხოლოდ ბრიტანეთის ეკონომიკას ის წელიწადში 12,5 მილიარდი ფუნტი უჯდება, რადგან ბევრი ქალი იძულებულია სამსახურიდან წავიდეს.

ექსპერტები აღნიშნავენ, რომ საჭიროა მკურნალობის სტანდარტიზებული გეგმა, რაც ამჟამად არ არსებობს. ამის საპირისპიროდ, დიაბეტსა და დემენციას მსგავსი სტრუქტურული მიდგომები აქვთ, მიუხედავად იმისა, რომ ენდომეტრიოზით დაავადებულთა ოფიციალური რაოდენობა ბევრად აღემატება სხვა ქრონიკული დაავადებების მქონე პირთა რიცხვს.

სამედიცინო სფერო ამ გამოწვევის წინაშე დგას, თუმცა პაციენტები კვლავ ითხოვენ მეტ ყურადღებას კვლევებსა და დაფინანსებაზე. „ჩვენ არ შეგვიძლია უგულებელვყოთ დაავადება, რომელიც ქალებს ცხოვრებას უნგრევს“, — აცხადებენ მკვლევრები.