საფრანგეთის პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი 2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატს საკუთარი პოლიტიკური მემკვიდრეობის გადასარჩენად განიხილავს. ქვეყნის პირველი პირი, რომელიც მიმდინარე თვეში მსოფლიო პირველობის დაწყებას ელოდება, ფეხბურთის წარმატებას საკუთარი რეიტინგის გასაუმჯობესებლად იყენებს.

საფრანგეთის ნაკრები, კილიან მბაპეს მეთაურობით, მესამე ტიტულის მოსაპოვებლად ემზადება. ტურნირი სამშაბათს, ნიუ-ჯერსიში სენეგალის წინააღმდეგ მატჩით იხსნება. მაკრონისთვის ეს ტურნირი არა მხოლოდ სპორტული მოვლენა, არამედ პოლიტიკური დივიდენდების მიღების უკანასკნელი შესაძლებლობაა.

ფეხბურთი როგორც პოლიტიკური ინსტრუმენტი

მაკრონის თანაგუნდელი და კანონმდებელი კარლ ოლივი ამბობს, რომ პრეზიდენტს ფეხბურთზე საუბარი საათობით შეუძლია. „საზოგადოების გაერთიანების შესაძლებლობები შეზღუდულია. კარგი იქნებოდა, გვქონოდა მომენტი, სადაც აზრთა სხვადასხვაობის მიუხედავად, ყველანი ერთად ვიზეიმებთ“, — აღნიშნავს ოლივი.

მიუხედავად პრეზიდენტის დიდი სურვილისა, წარსულში სპორტული ტრიუმფების პოლიტიკურ კაპიტალად გარდაქმნა მას არ გამოუვიდა. 2018 წელს, მოსკოვში გამარჯვების შემდეგ, პრეზიდენტის გუნდი სკანდალებმა და „ყვითელჟილეტიანების“ საპროტესტო აქციებმა გადაფარა.

წარუმატებელი მცდელობები

მაკრონის მმართველობის პერიოდი ფრანგული ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებულია. თუმცა, 2022 წლის დოჰას ფინალის შემდეგ, პოლიტიკური სარგებელი მინიმალური აღმოჩნდა. ანალოგიური ბედი ეწია 2024 წლის პარიზის ოლიმპიურ თამაშებსაც.

მაშინ, როცა ქვეყანა ოლიმპიადით უნდა დამტკბარიყო, მაკრონის გადაწყვეტილებამ პარლამენტის დაშლის შესახებ, საზოგადოებრივი განწყობა მკვეთრად შეცვალა. პოლიტიკური არასტაბილურობა სპორტულ ზეიმს ყოველთვის სჭარბობდა.

„პრეზიდენტს არ უწევს ძალდატანებით ფეხბურთზე საუბარი, ეს მისთვის ბუნებრივია,“ — აცხადებს კარლ ოლივი.

2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი საფრანგეთისთვის ახალ გამოწვევებს აჩენს. მაკრონისთვის ეს არის შანსი, დატოვოს პოზიტიური კვალი ისტორიაში, სადაც სპორტი და პოლიტიკა საბოლოოდ თანხვედრაში მოვა.