მექსიკის ქალაქ პაჩუკაში, სტადიონ „იდალგოს“ ტრიბუნებზე, გულშემატკივრები ხშირად შლიან ბანერებს, რომლებზეც მაღაროელია გამოსახული. ერთ ხელში მას წერაქვი უჭირავს, მეორეში კი — ტრადიციული კორნუოლური ღვეზელი. ეს არ არის უბრალო დეკორაცია; ეს არის ხარკი ისტორიისადმი, რომელიც 1824 წელს დაიწყო.
იმ პერიოდში მექსიკის სამთო-მომპოვებელი ინდუსტრია ესპანეთისგან დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის შემდეგ განადგურებული იყო. ინგლისელმა ინჟინერმა ჯონ ტეილორმა, რომელმაც კორნუოლში წარმატებული რეფორმები განახორციელა, პოტენციალი მექსიკაში დაინახა. ასე დაიწყო კორნუოლელი სპეციალისტების მასობრივი მიგრაცია იდალგოს შტატში.
სპორტი ამ კულტურული გაცვლის განუყოფელი ნაწილი გახდა. თავდაპირველად ეს იყო კრიკეტი, რომელსაც მაღაროელები ეწეოდნენ, თუმცა დროთა განმავლობაში ფეხბურთმა ჩაანაცვლა. როგორც ისტორიკოსი დოქტორ შერონ შვარცი აღნიშნავს, კრიკეტისა და ფეხბურთის გუნდები ხშირად იდენტური შემადგენლობით თამაშობდნენ.
1895 წელს ადგილობრივი კრიკეტისა და საფეხბურთო კლუბების გაერთიანებით ჩამოყალიბდა „პაჩუკა ათლეტიკ კლუბი“. საინტერესოა, რომ კლუბის დამფუძნებელი ფრენკ რული კვირაობით თამაშს კატეგორიულად კრძალავდა თავისი რელიგიური მრწამსის გამო.
კორნუოლელმა ქალებმაც დიდი წვლილი შეიტანეს ამ კულტურის ჩამოყალიბებაში. სწორედ მათ შემოიტანეს ტრადიციული ღვეზელის (pasty) რეცეპტი, რომელიც დღეს მექსიკაში „paste“-ის სახელითაა ცნობილი და ადგილობრივი გასტრონომიის ნაწილია. იდალგოს შტატში დღესაც იმართება ღვეზელების ფესტივალი და არსებობს მათი მუზეუმიც.
კლუბის მეტსახელი „Los Tuzos“ (გოფერები) პირდაპირ უკავშირდება მაღაროელთა საქმიანობას. მიუხედავად იმისა, რომ 1920-იან წლებში, მექსიკის რევოლუციის შემდეგ, კლუბი რამდენჯერმე დაიშალა და ხელახლა დაფუძნდა, მისმა იდენტობამ საუკუნეებს გაუძლო. დღეს „პაჩუკა“ მექსიკის ერთ-ერთი ყველაზე ტიტულოვანი კლუბია.
დღეს კორნუოლის ფეხბურთის ასოციაცია და პაჩუკა ცდილობენ აღადგინონ ეს კავშირი და გამართონ ამხანაგური მატჩი, რომელიც სიმბოლურად დააკავშირებს ორ შორეულ რეგიონს. ეს ისტორია გვიჩვენებს, როგორ შეუძლია მიგრაციასა და საერთო ინტერესებს შექმნას მყარი კულტურული მემკვიდრეობა, რომელიც თაობებს გადაეცემა.
დისკუსია
0 კომენტარი
ჯერ კომენტარი არ არის — იყავი პირველი.