მონრეალი 2026 წლის მაისში განსაკუთრებულ ეტაპს გადის. ქალაქის ქუჩები, კაფეები და ბარები სრულად არის მოცული ჰოკეის ციებ-ცხელებით. „მონრეალ კანადიენსის“ პლეი-ოფში გამოსვლა არა მხოლოდ სპორტული მოვლენა, არამედ მასშტაბური სოციალური ფენომენია, რომელიც ათასობით ადამიანს აერთიანებს.

გუნდი, რომელმაც მოლოდინს გადააჭარბა

მიმდინარე სეზონში „კანადიენსი“ ლიგის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა და მიმზიდველი გუნდია. მიუხედავად იმისა, რომ გეგმების მიხედვით ასეთი წარმატება მოგვიანებით იყო გათვლილი, გუნდმა უკვე მოახერხა აღმოსავლეთ კონფერენციის ფინალამდე მისვლა. გამარჯვებები ტამპასა და ბუფალოს არენებზე გუნდის მებრძოლ ხასიათს უსვამს ხაზს.

ქალაქის მასშტაბით ავტომობილებზე გამოსახული დროშები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ელექტრონულ დაფებზე არსებული წარწერები „Go Habs Go“ და აეროპორტის კოშკზე გაკრული გიგანტური ბანერი ამ ენერგიის მხოლოდ მცირე ნაწილია. ფანები სიამაყით ატარებენ სუზუკის, კოფილდის, სლაფკოვსკისა და სხვა მოთამაშეების მაისურებს.

თაობების კავშირი

ჰოკეი მონრეალში ოჯახური ტრადიციაა. მრავალი გულშემატკივარი, ვინც 1993 წლის შემდეგ დაიბადა, ვერ მოესწრო გუნდის მიერ სტენლის თასის მოპოვებას, თუმცა მათთვის ისტორია და ლეგენდები მშობლებისგან არის გადაცემული. ეს არ არის მხოლოდ ჰოკეის ისტორია; ეს არის იდენტობის ნაწილი.

ნიკოლას ბერჟერონი, 35 წლის მონრეალელი, აღნიშნავს, რომ ჰოკეის გარშემო არსებული ლეგენდები თაობიდან თაობას გადაეცემა. მსგავსი აზრი აქვს ლუკას დრუინსაც, რომელიც მამასთან ერთად პარკში დიდ ეკრანზე უყურებს თამაშებს. მათთვის ყოველი გამარჯვება ჯადოსნურია და ქალაქს ახალ სიცოცხლეს სძენს.

სპორტი როგორც რელიგია

მონრეალისთვის „კანადიენსი“ სულიერი აუცილებლობაა. როგორც ადგილობრივი ექსპერტები აღნიშნავენ, ჰოკეი აქ პოლიტიკურ, ენობრივ და რელიგიურ ასპექტებსაც კი მოიცავს. იმიგრანტი ფანებიც კი, როგორიც სუნილ პიტუშია, ამ კულტურის განუყოფელი ნაწილი ხდებიან და საკუთარ შვილებს გუნდის ისტორიას ასწავლიან.

„კანადიენსი“ აგრძელებს ქალაქის გაერთიანებას, ხოლო გულშემატკივრები, მიუხედავად გრძელი პაუზისა ტიტულების გარეშე, ერთგულად ელოდებიან ახალ წარმატებებს. მონრეალის ქუჩებში დღეს სწორედ ეს ერთიანობა იგრძნობა ყველაზე მძაფრად.