„ჩრდილოეთის ჯოჯოხეთი“ — ასე მოიხსენიებენ ველოსპორტის სამყაროში პარიზ-რუბეს, რბოლას, რომელიც ლოგიკას მოკლებულია. 260 კილომეტრიანი დისტანცია მთების გარეშე, თუმცა მისი დაძლევა ბევრად უფრო რთულია, ვიდრე ნებისმიერი ალპური ასვლისა.

საფრანგეთის უძველესი, დანგრეული ქვაფენილები ველოსიპედისტებისთვის ნამდვილ კოშმარად იქცა. აქ სავალი ნაწილი უფრო ჰგავს ქაოსურად დაყრილ ქვებს, ვიდრე გზას. 1896 წლიდან მოყოლებული, ეს რბოლა ველოსიპედისტების ფიზიკურ ზღვარს ცდის.

პოგაჩარიც კი უძლურია

ტადეი პოგაჩარი, ველოსპორტის თანამედროვე ლეგენდა, თითქმის ყველა მნიშვნელოვან რბოლას იგებს, თუმცა პარიზ-რუბე მისთვის აუღებელი ციხესიმაგრე აღმოჩნდა. წელს მან უკვე მეორედ დათმო გამარჯვება ბელგიელ ვუტ ვან არტთან, რომელმაც რბოლა ველოდრომზე გამართულ სპრინტში დაასრულა.

„ეს არ ჰგავს სოფლის ბაზარს, სადაც გზები თანაბარია. ეს ჰგავს ადგილს, სადაც ქვები უბრალოდ ჩამოყარეს და უყურებენ, სად დაეცემიან,“ — ამბობს ლიზი დეინიანი, ქალთა რბოლის გამარჯვებული. მისი თქმით, ქვაფენილზე მოძრაობა პნევმატური ჩაქუჩის ხელში დაჭერას ჰგავს, როცა კუნთები ტკივილისგან იძაბება.

გზა, რომელიც არ უნდა არსებობდეს

რბოლის უნიკალურობას მოხალისეები უზრუნველყოფენ, რომლებიც მთელი წლის განმავლობაში ზრუნავენ ქვაფენილების შენარჩუნებაზე. ზოგიერთ მონაკვეთზე, მაგალითად, არენბერგის ტყეში, მცენარეულობის გასანადგურებლად სპეციალურად თხებსაც კი იყენებენ, რათა გზა უფრო „უსაფრთხო“ გახდეს.

ამინდი კიდევ უფრო ართულებს საქმეს. წვიმის შემთხვევაში გზა ტალახიან ჭაობად იქცევა, მშრალ ამინდში კი მტვერი სუნთქვასაც კი აძნელებს. „ყველა ეცემა და ყველას უსკდება საბურავები. ეს არის რბოლა მათთვის, ვისაც კარგი ფიზიკური ფორმა აქვს და გადარჩენას ახერხებს,“ — ამატებს დეინიანი.

რატომ არის რუბე განსაკუთრებული?

პარიზ-რუბე არ არის მხოლოდ სპორტი, ეს რეგიონის ისტორიაა. რუბე, რომელიც ოდესღაც სამთო მრეწველობისა და ტექსტილის ქალაქი იყო, დღესაც სიღარიბეს ებრძვის. ადგილობრივი მოსახლეობისთვის ეს რბოლა უფრო მეტია, ვიდრე ტური დე ფრანსი.

მათთვის, ვინც ამ რთულ გზებზე გაიზარდა, რუბე მძიმე შრომის სიმბოლოა. „ჩვენ აქ ყველაფერს ხელით ვაკეთებთ. ეს არის ჩვენი მენტალიტეტი,“ — ამბობს ადგილობრივი კაფეს თანამშრომელი ფიორელა. სწორედ ამიტომ, როცა ვუტ ვან არტი იმარჯვებს, ეს გამარჯვება მთელი რეგიონისთვის საერთო ზეიმია.