თანამედროვე სამყაროში ხელოვნური ინტელექტი თითქმის ყველა სფეროში იჭრება. მწერალი და ბლოგერი შონ სმაკერი თავის ბოლო პუბლიკაციაში ამ ტენდენციას ირონიულად აკრიტიკებს. მისი თქმით, ჩვენ ვეჩვევით ტექნოლოგიას ისეთ საკითხებში, სადაც ადამიანური სითბო და ურთიერთობა გაცილებით მნიშვნელოვანია.

რატომ ვერიდებით ცოცხალ კომუნიკაციას?

სმაკერი გვირჩევს, დავფიქრდეთ, რას ვკარგავთ, როდესაც მეგობართან დარეკვის ნაცვლად, კვების გეგმის შედგენას AI-ს ვანდობთ. მეგობართან საუბარი ხომ მხოლოდ რეცეპტების გაცვლა არ არის. ეს არის პროცესი, სადაც ვიგებთ მის გასაჭირს, მის პირად ისტორიებსა და ემოციებს. ტექნოლოგია ამ ყველაფერს „ასუფთავებს“, მაგრამ მასთან ერთად ურთიერთობის არსსაც აქრობს.

მოვლენები, რომლებიც მხოლოდ ჩვენ გვეკუთვნის

ავტორი იხსენებს შვილის ქორწილს ან კემპინგს. როდესაც მშობელი ხელოვნური ინტელექტის დახმარებით წერს საქორწინო სადღეგრძელოს, ის კარგავს შესაძლებლობას, გააზიაროს საკუთარი, თუნდაც „ცუდად დაწერილი“, მაგრამ გულწრფელი სიტყვები. მანქანას, რომელსაც არასდროს განუცდია მშობლის პასუხისმგებლობა ან შვილის მიმართ სიყვარული, არ შეუძლია იმ ემოციის გადმოცემა, რომელიც წლების განმავლობაში დაგროვდა.

შემოქმედების ფასი

სმაკერი კრიტიკულად უყურებს იმ ფაქტს, რომ ხელოვნური ინტელექტით ვქმნით ლიტერატურასა და ხელოვნებას. მისი აზრით, ჩვენ ვეძებთ „მარტივ გზებს“ და ვერიდებით შრომას. შემოქმედებითი პროცესის სირთულე და ის მცირე წარუმატებლობები, რომლებიც გზად გვხვდება, სწორედ ისაა, რაც ნამუშევარს ადამიანურს და ღირებულს ხდის.

ადამიანური ცხოვრების სილამაზე სწორედ მის არასრულყოფილებაშია.

საბოლოო ჯამში, ავტორი გვაფრთხილებს: თუ ჩვენ ყველაფერს ალგორითმებს მივანდობთ, ჩვენი ცხოვრების ისტორია, რომელიც შესაძლოა ჩვენივე შვილებმა დაწერონ, იქნება მხოლოდ „სტერილური“ მონაცემების კრებული. ეს იქნება სევდიანი ფინალი, სადაც ადამიანური გამოცდილება ჩანაცვლდება მანქანური სიზუსტით.

სმაკერი ასკვნის, რომ ცხოვრების არსი მუდმივ ძიებასა და იმ „მოუხერხებელ“ მომენტებშია, რომლებიც ერთმანეთთან გვაკავშირებს. ტექნოლოგია შეიძლება გვეხმარებოდეს, მაგრამ ის ვერასდროს შეცვლის ცოცხალ ადამიანურ ხმას.