1978 წელს კენიონის კოლეჯის საერთო საცხოვრებელში ბილ უოთერსონი, მომავალი ლეგენდარული კომიქსის ავტორი, უჩვეულო საქმით იყო დაკავებული. ის საკუთარი ოთახის ჭერზე მიქელანჯელოს „ადამის შექმნას“ ხატავდა. ეს პროცესი არ იყო უბრალო ჰობი; ეს იყო საკუთარი თავისთვის დამტკიცება, რომ ხელოვნება მნიშვნელოვანია მაშინაც კი, როცა მას არავინ ხედავს.

წლების შემდეგ, უოთერსონი მსოფლიოში ცნობილი გახდა Calvin and Hobbes-ის წყალობით. თუმცა, წარმატების ზენიტში მან მიიღო გადაწყვეტილება, რომელიც ბევრისთვის გაუგებარი დარჩა: მან შეწყვიტა კომიქსის გამოცემა და უარი თქვა მილიონობით დოლარის მოგებაზე, რომელიც მერჩენდაიზინგს მოჰყვებოდა.

ხელოვნება კომერციის წინააღმდეგ

უოთერსონისთვის კომიქსი არ იყო უბრალო გასართობი. ის თვლიდა, რომ სრულფასოვანი შემოქმედება მოითხოვს სრულ კონტროლს. მისი პრინციპი მარტივი იყო: „მე ვწერ ყველა სიტყვას, ვხატავ ყველა ხაზს და ვაფერადებ ყველა კადრს“.

Universal Press Syndicate-ი, რომელიც კომიქსის გავრცელებაზე იყო პასუხისმგებელი, მუდმივად ცდილობდა უოთერსონი დაეთანხმებინა Calvin and Hobbes-ის სათამაშოების, მაისურებისა და სხვა პროდუქციის წარმოებაზე. მაშინდელი სხვა ცნობილი კომიქსების ავტორები, მაგალითად, „გარფილდის“ შემქმნელი ჯიმ დევისი, ამ გზით ასობით მილიონს შოულობდნენ.

პრინციპულობის ფასი

უოთერსონმა ეს ყველაფერი „სისხლისმწოველ კორპორატიულ პარაზიტობად“ მონათლა. მისთვის მერჩენდაიზინგი ნიშნავდა პერსონაჟების გაუფასურებას და მათი სულიერი არსის დაკარგვას. მან ექვსი წლის განმავლობაში იბრძოლა იმისთვის, რომ მისი პერსონაჟები მხოლოდ ნაბეჭდ გვერდებზე დარჩენილიყო.

მისი წერილი რედაქტორებისადმი, სადაც ის კომიქსის დასრულებას აცხადებს, ნათლად ასახავს მის მიდგომას: „მე მსურს მუშაობა უფრო გააზრებული ტემპით, ნაკლები კომპრომისებით“.

დღეს, როდესაც ხელოვნების კომერციალიზაცია ახალი მასშტაბებით მიმდინარეობს, უოთერსონის ისტორია რჩება შეხსენებად, რომ ხარისხი და პრინციპულობა ხშირად მოითხოვს მატერიალურ მსხვერპლს. ის არასოდეს დანებებულა, რადგან თვლიდა, რომ ნამდვილი ხელოვნება არ იყიდება.