წლების განმავლობაში დიზაინერები და პროდუქტის მენეჯერები მიჩვეულნი იყვნენ მუშაობის სტანდარტულ სქემას: ტექნიკური დოკუმენტაცია, Figma-ს მაკეტები, დეველოპერებთან ხანგრძლივი განხილვები და მხოლოდ ამის შემდეგ — რეალიზება. თუმცა, Jane Street-ის ერთ-ერთმა დიზაინერმა საკუთარ ბლოგზე გამოაქვეყნა დაკვირვება, რომელიც ამ მოძველებულ მეთოდს ეჭვქვეშ აყენებს.

ავტორის თქმით, მას შემდეგ რაც კომპანიაში დაიწყო მუშაობა, AI-ის გამოყენება მისთვის აუცილებელი გახდა. მან აღმოაჩინა, რომ Claude-ის დახმარებით შეუძლია შექმნას არა უბრალოდ „ნახატები“ ან დოკუმენტები, არამედ რეალური, ფუნქციური პროტოტიპები, რომლებიც ზუსტად იმას აკეთებენ, რაც ჩაფიქრებული აქვს.

ამ ახალი მიდგომის პრაქტიკული ნაწილი ასე გამოიყურება: დიზაინერი წერს პრობლემის აღწერას და თავის მოთხოვნებს, რის შემდეგაც Claude-სთან ერთად იწყებს ფუნქციონალის აწყობას. შედეგად, ის იღებს მუშა კოდს, რომელსაც მაშინვე ტესტავს, ცვლის და აუმჯობესებს. ეს პროცესი გამორიცხავს Figma-ში დროის კარგვას.

ავტორი იხსენებს შემთხვევას, როდესაც JSQL-ის შეყვანის ველში LLM-ის ინტეგრაცია მოახდინა. მან Claude-თან ერთად რამდენიმე დღეში შექმნა ისეთი დეტალები, როგორებიცაა კლავიატურის მალსახმობები და დამადასტურებელი შეტყობინებები — სამუშაო, რომელსაც ადრე კვირები დასჭირდებოდა.

რა თქმა უნდა, ამ მიდგომას თავისი სირთულეებიც აქვს. მაგალითად, კოლეგებისთვის, რომლებიც კოდს ამოწმებენ, უფრო რთულია „მზა“ ფუნქციონალის შეფასება, ვიდრე ესკიზის. ამიტომ, გუნდმა შეიმუშავა წესი: პროტოტიპი განიხილება როგორც „ცოცხალი დოკუმენტი“, რომელიც მხოლოდ იდეის საჩვენებლად არსებობს და არა როგორც საბოლოო პროდუქტი.

დიზაინერი ასევე აღნიშნავს შიშს, რომ AI-სთან მუშაობამ შესაძლოა შეზღუდოს კრეატიულობა და ის მხოლოდ იტერაციულ პროცესზე მიაჯაჭვოს. მიუხედავად ამისა, მისთვის ეს პროცესი გაცილებით უფრო თავისუფალია, ვიდრე Figma-ში მუშაობა, რადგან ის პირდაპირ ქმნის პროდუქტს და არ ემყარება მხოლოდ ვარაუდებს.