თანამედროვე ქალაქების დროშების რედიზაინი ჰგავს ჩუმ შეჭრას, სადაც ძველი, უნიკალური სიმბოლიკა მინიმალისტური სტანდარტების მსხვერპლი ხდება. პროცესი 2006 წელს დაიწყო, როდესაც ტედ კეიმ ჩამოაყალიბა „კარგი დროშის“ ხუთი პრინციპი: სიმარტივე, მნიშვნელოვანი სიმბოლიზმი, ორი-სამი კონტრასტული ფერი, წარწერების არარსებობა და გამორჩეულობა. თუმცა, შედეგი მოლოდინს გადააჭარბა.

2015 წელს რადიო წამყვანმა რომან მარსმა TED-ის პლატფორმაზე ამ პრინციპების პოპულარიზაცია მოახდინა. მილიონობით მაყურებელმა გაიგო, რომ ქალაქების დროშები „არასწორია“. დავიწყებას მიეცა ისტორიული სიმბოლოები და დაიწყო მასობრივი „გაწმენდა“.

მილუოკი ამ მოძრაობის მთავარი სამიზნე გახდა. 1954 წელს მიღებული დროშა, რომელიც ქალაქის ისტორიულ მემკვიდრეობას, გემს, ეკლესიას და ადგილობრივ კულტურას აერთიანებდა, „ქაოსურად“ შეფასდა. თუმცა, ახალმა ვერსიამ, რომელიც „ტბაზე ამომავალ მზეს“ ასახავს, კრიტიკა დაიმსახურა მსგავსების გამო. აღმოჩნდა, რომ იგივე დიზაინს იყენებენ ტულსა, რენო და სხვა ქალაქებიც.

დღეს აშშ-ის ქალაქების დროშები ერთმანეთის ასლებია: ლურჯი ფონი, თეთრი ხაზები და ოქროსფერი მზე ან ვარსკვლავი. კეის მეხუთე პრინციპი — „იყავი გამორჩეული“ — სრულიად იგნორირებულია. შედეგად მივიღეთ „რეფინირების კულტურა“, სადაც უნიკალურობა იცვლება უსახური სტანდარტით.

ინტერნეტ-ფორუმები, როგორიცაა r/vexillology, აქტიურად მონაწილეობენ ამ პროცესში. ენთუზიასტები ადგილობრივ საბჭოებს უყალიბებენ წინადადებებს, რომლებსაც პოლიტიკოსები ხშირად ყოყმანის გარეშე იღებენ. ძველი, შესაძლოა ესთეტიკურად მახინჯი, მაგრამ უნიკალური დროშები იცვლება მოდური, მაგრამ იდენტობის არმქონე სიმბოლოებით.

კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ეს პროცესი წააგავს კოლონიურ პერიოდში ისტორიების „გასწორებას“. რთული, ადგილობრივი რეალობა იფილტრება და მუშავდება ისე, რომ „ზემოდან“ ადვილად წაკითხვადი და მარტივი გახდეს. თუმცა, შედეგად ვიღებთ სამყაროს, სადაც განსხვავება ქალაქებს შორის მხოლოდ სახელია და არა ვიზუალური იდენტობა.

ეს ტენდენცია მხოლოდ დროშებს არ ეხება. ანალოგიური პროცესები მიმდინარეობს ავტომობილების ლოგოებისა და ცნობილი ბრენდების ვიზუალურ გაფორმებაშიც, სადაც ინდივიდუალიზმი მინიმალისტურ შრიფტებსა და ფორმებს ეწირება.

საბოლოო ჯამში, „კარგი დიზაინი“ ამ შემთხვევაში აღმოჩნდა ინსტრუმენტი, რომელიც ანადგურებს ადგილობრივ ხასიათს. როგორც ჯეიმს სკოტი აღნიშნავდა წიგნში „სახელმწიფოს თვალით“, რეალობის ზედმეტად გამარტივება ხშირად იმის დაკარგვას იწვევს, რის გამოც თავად ობიექტი ღირებული იყო.