„მე მიყვარს კომპიუტერი“ — ეს ფრაზა, რომელიც კრის პირსონმა Aftermath Podcast-ის ეთერში წარმოთქვა, ბევრისთვის გახდა იმედგაცრუების გამოხატულება, რაც დღევანდელი AI-ს ჰიპ-ციკლისა და ტექნოლოგიური სექტორის კომერციალიზაციას უკავშირდება. ეს არ არის უბრალო ნოსტალგია, ეს არის დიალოგი იმ ტექნოლოგიასთან, რომელმაც მთელი თაობების მსოფლმხედველობა განსაზღვრა.

ჩემი პირველი შეხება კომპიუტერთან 90-იანების დასაწყისში მოხდა, როდესაც დედაჩემმა სამსახურიდან IBM 486 DX6 მოიტანა. ეს იყო ნაცრისფერი ყუთი, მწვანე LED-ებითა და „ტურბო“ ღილაკით, რომელიც ჩემთვის Paint-ის, SkiFree-სა და Solitaire-ის სამყაროს კარიბჭე გახდა. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს მანქანა ჩემს კარიერასა და ცხოვრების წესს განსაზღვრავდა.

იმ ეპოქაში აღმოჩენები მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ბეჭდურ მედიასთან. ჟურნალები, როგორიცაა TEKNO ან PC Gamer, გვასწავლიდნენ არა მხოლოდ აპარატურის აწყობას, არამედ „გიკის“ იდენტობის ფორმირებას. მიუხედავად იმისა, რომ მაშინდელი ტექსტები ხშირად გამოირჩეოდა უხეშობითა და ტოქსიკურობით, ისინი მაინც ქმნიდნენ საზოგადოებას, რომელიც ინტერნეტის გარეშეც ფუნქციონირებდა.

ინტერნეტის ეპოქამ ყველაფერი შეცვალა. როდესაც მალაიზიაში სკოლაში მუდმივი წვდომა გვქონდა ქსელზე, ციფრული სამყარო აღარ იყო მხოლოდ ჰობი — ის გახდა ჩემი ცხოვრების მთავარი ნაწილი. ფორუმები, ჩატები და პროგრამირების პირველი მცდელობები, რომლებიც ხშირად წარუმატებლად სრულდებოდა (მაგალითად, ტექსტური ფაილისთვის .exe გაფართოების მინიჭება), ჩემი განვითარების საფუძველი იყო.

დღეს, როდესაც ვუყურებ, როგორ იქცა ინტერნეტი რეკლამებით, „დაწკაპუნებების“ (clickbait) ნადირობითა და მონაცემთა ექსპლუატაციით სავსე სივრცედ, იმედგაცრუება გარდაუვალია. ის, რაც თავდაპირველად იდეალისტების მიერ შექმნილ ღია საზოგადოებას წარმოადგენდა, ახლა „პლაგიატის მანქანებად“ და მონაცემთა ბაზებად იქცა.

თუმცა, იმედი ჯერ კიდევ არსებობს. პროგრამირება უფრო ხელმისაწვდომია, ვიდრე ოდესმე, ხოლო ტექნოლოგიური საზოგადოება ცდილობს დაუბრუნდეს თვითმართვად, დეცენტრალიზებულ ალტერნატივებს. ჩვენ, „უცნაურები“, კვლავ ვიპოვით გზას, რომ ავუაროთ გვერდი კორპორატიულ შეზღუდვებს.

მიუხედავად ყველაფრისა, ჩემი სიყვარული კომპიუტერისადმი არ განელებულა. ეს არის ინსტრუმენტი, რომელიც გვაძლევს ძალას, შევქმნათ და შევიცნოთ. და ბოლოს, როგორც არ უნდა შეიცვალოს ტექნოლოგიური ლანდშაფტი, მე ისევ ის უცნაური ადამიანი ვრჩები, რომელსაც უბრალოდ უყვარს კომპიუტერი.