ირანსა და ისრაელს შორის სამხედრო დაპირისპირება მკვეთრად გამწვავდა. ღამის განმავლობაში ისრაელმა ირანის რამდენიმე ქალაქზე, მათ შორის თეირანზე, ისპაჰანსა და თავრიზზე, საჰაერო დარტყმები განახორციელა. ეს მოვლენა აპრილში მიღწეული მყიფე ზავის შემდეგ ყველაზე სერიოზულ ესკალაციად ფასდება.

საპასუხო შეტევებს წინ უძღოდა ირანის მიერ ისრაელის ჩრდილოეთი მიმართულებით გაშვებული რაკეტების სერია. თეირანი ისრაელს ლიბანში განხორციელებული სამხედრო ოპერაციების გამო ზავის დარღვევაში ადანაშაულებს. ისრაელის მტკიცებით, მათი სამიზნე ლიბანში მოქმედი შეიარაღებული დაჯგუფება „ჰეზბოლაა“.

ვითარება განსაკუთრებით მას შემდეგ დაიძაბა, რაც კვირას ისრაელმა ბეირუთის გარეუბნებში ავიაიერიშები მიიტანა, რასაც მსხვერპლი მოჰყვა. მიუხედავად იმისა, რომ 4 ივნისს აშშ-ის შუამავლობით მხარეებს შორის ზავის განახლება გამოცხადდა, შეთანხმება მალევე დაირღვა. ირანმა ბეირუთზე თავდასხმა პირდაპირი სარაკეტო დარტყმებით გააპროტესტა.

რა ხდება რეგიონში?

ისრაელის მედიის, „ჰაარეცის“ ცნობით, კვირა ღამიდან მოყოლებული ირანმა ისრაელის მიმართულებით დაახლოებით 30 ბალისტიკური რაკეტა გაუშვა. ეს არის პირველი შემთხვევა, როდესაც თეირანმა ლიბანში განხორციელებული შეტევების გამო ისრაელს საკუთარი ტერიტორიიდან პირდაპირ შეუტია.

ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა მხარეებს ცეცხლის დაუყოვნებლივ შეწყვეტისკენ მოუწოდა. თუმცა, ანალიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ვაშინგტონსა და თელ-ავივს შორის ირანთან დაკავშირებულ სტრატეგიაში აშკარა უთანხმოებაა. მაშინ როცა აშშ თავშეკავებისკენ მოუწოდებს, ისრაელი სამხედრო ოპერაციებს არ წყვეტს.

იქცევა თუ არა ეს კონფლიქტი დიდ ომად?

ექსპერტები ვარაუდობენ, რომ ლიბანში მიმდინარე კონფლიქტი უკვე მყარად დაუკავშირდა ირან-ისრაელის პირდაპირ დაპირისპირებას. ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრმა აბას არაღჩიმ არაერთხელ განაცხადა, რომ ზავი უნდა მოქმედებდეს ყველა ფრონტზე, მათ შორის ლიბანშიც.

ამჟამად ისრაელის ჯარები ლიბანის ტერიტორიის დაახლოებით ერთ მეხუთედს აკონტროლებენ. ეს ისრაელის ყველაზე ღრმა შეჭრაა ლიბანში ბოლო 25 წლის განმავლობაში. მიუხედავად ამისა, ირანის პასუხი, როგორც ექსპერტები მიიჩნევენ, გარკვეულწილად „კალიბრირებული“ და შეზღუდული იყო, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ თეირანი ჯერჯერობით სრულმასშტაბურ ომს ერიდება და უფრო მეტად შეკავების ბერკეტებს იყენებს.